94 
dit is voornamelijk gelocaliseerd in het vleezig gedeelte der blaas- 
vrucht. Dit werd aan de lucht gedroogd (waarbij de kleur donkerder, 
langzamerhand hijna geheel zwart wordt) en tot spiritueus extract 
gebracht; dit daarna in aangezuurd water opgenomen en nu het 
alcaloid door koolzure soda in vrijheid gesteld en met aether uitgeschud. 
Op die wijze werd 0.7% der gedroogde vruchlschil aan alcaloid 
verkregen. Voor een deel ging dit alcaloid reeds uit de zure oplos- 
sing in chloroform over, het loste slechts weinig op in overmaat 
kaliloog, gaf geen tetanus, en oefende alleen in groote dosis op Bufo 
eene toxische werking uit (verlammend.). Het alcaloid is van dat 
uit Hernandia sonora blijkbaar verschillend en vertoont eenige over- 
eenkomst met Buxine, waarmede ik echter nog geen nauwkeurige 
vergelijking heb hunnen instellen. Het onderzoek dezer base is nog 
in gang en de resultaten zullen later worden medegedeeld. 
Hernandia sonora Linn., in de tropen algemeen verspreid, is o. a. 
in Miquel’s flora (Dl I, bl. 886) beschreven, en is afgebeeld in Linné 
Hort. Cliff. 33; Desc. Ant. 2. 143, Wight Ic. pl. or. 5. 185S enz. 
Ten onzent is de plant een der meest typische bewoners der stranden 
en der koraal-eilanden. Fraaie exemplaren nam ik o. a. waar bij 
gelegenheid eener excursie naar de Duizend-eilanden. De geslachtsnaam 
is aan den botanicus Hernaxdez gewijd, terwijl de soorlsnaam op 
het geluid wijst, dat de wind, die langs de blaasvruchten (perianth) 
strijkt, pleegt te maken. De Maleische nanien van dezen boom zijn Kajoe 
radja. {Arbor regis, Rümph. Herb. Amb. H, p. 257 : «omdat hij met 
eene monarchale autoriteit een plaats op zichzelf alleen wil houden, 
zijnde anders niets moois, noch koninklijks aan den geheelen boom’' 
en Kajoe semoet (miereiihout, naar den gewoonlijk met mieren opgevul- 
den hollen stam der Hernandia). Voorts Kampies, Kampak, Marra 
Mienjak en Marra laul gedeh-(Soend.) Bangka en Borgka (Jav.) enz. 
Aangaande het medicinaal gebruik der Hernandia sonora van Rum- 
PHius vinden wij in het Ambonsch Kruidboek vermeld: dat een af- 
kooksel van den bast de ingewanden zuivert; dat de bladen uitwendig' 
aangewend dienstig zijn om de gezwollen milt te slenken; dat de 
gekauwde wortel een Voortreffelijk tegengift is, in het bijzonder tegen 
der Macassaren verschrikkelijk spatgift {Antiaris toxicaria); dat een 
moes der jonge bladen een zacht laxans is; dat een afkooksel van het 
