114 
kunnen volgen. (1. c. hl. lOi n° 749.)” Ook Vorderman vermeldt 
in zijn catalogus van inlandsche voedingsmiddelen (Geneesk. lijdsciir. 
voor Ned. Ind. Dl. XXV bl. 91): voor de zaden tot inwendig gebruik 
dienen worden zij gekookt en later in asch water geweekt, waardoor 
bun inboud een chooolaadbruinc kleur aanneemt”. Volgens Endlicher 
worden ook op Ceylou de vruchten tot bet bedwelmen -van visschen 
gebruikt; ten onzent is deze toepassing zeer algemeen. In den laatsten 
tijd wordt een aftreksel der bladen van Pangium op sommige theeon- 
dernemingen in de Preanger als middel tegen den verwoester der 
tbeestruik, de Helopeliis Anlonii, beproefd. 
Aangaande de chemie van Pangium is de aprioristische meening 
van Blume, dat Pangium menispermine moet bevatten, tot in de 
nieuwste literatuur overgegaan; (o. a. in Düjardin-Beaumetz en 
Egasse^ pi. médic. p. 514). Alleen Filet (De planten enz. bl. III,) 
sprak het vermoeden uit, dat de kernen wellicht een cyaanbevattend 
bestanddeel in zich sluiten. 
Terwijl men aanvankelijk meende, dat cyaan waterstof alleen als 
splitsingsproduct van het slechts in enkel§ Amygdaleae voorkomende 
lichaam amygdaline, resp. laurocerasine optreedt, wordt in den laat- 
sten tijd het getal der cyaanleverende planten steeds grooter. Be- 
halve de verschillende Amygdaleae, noem ik de geslachten Manihot 
[Euphorhiaceae) — Chardinia [Compositae) — Ximenia {Olacinae) — 
Schleichera {Sapindaceae) — Ipomoea [Convolvulaccae) — Yicia [Papilio- 
naceae) en Lepidium [Cruciferae) Gewoonlijk worden echter slechts 
sporen (^) geconstateerd, en een zóó aanzienlijk gehalte als Pangium 
edule bevat, is in het plantenrijk nog niet waargenomen. Over de 
beteekenis, die eene zoo rijkelijke hoeveelheid HCN voor de plant 
kan hebben, waag ik hel niet een oordeel uit te spreken. Men 
zie ook het in de aanteekening op bl. 108 (bij de cyaanhoudende 
Aroideae) gezegde. 
flydnocarpus inebrians Vahl en U. alpinus Wight, 
Het lag voor de hand, nu ook het verwante geslacht Tlydnocarpiis (*) 
(*) Volgens JoRissEN zouden sporen HCN optreden, wanneer men plantendeelen met 
zwavelzunr-hondend water destitleert. Ik vond dat bij een destijds opzettelijk ingesteld 
onderzoek (üiss. Jena 1887, bl. 57) niet bevestigd, en kon levens vaststellen, dal men in 
planten 1/1 OOO”/^ HCN in bet destillaat door vorming van Berlijnsch blauw nog met 
volkomen zekerheid kan aauloonen. 
