115 
op (Ie aanwezigheid van cyaan waterstof te onderzoeken, en inderdaad 
vertdonen twee door mij geanalyseerde soorten uit den Buitenzorgschen 
Hortus overeenstemming met Pangium. Ook hier' verkrijgt men 
sterk cyaanhoiidende destillaten, maar treedt geen spoor henzaldehyde 
op, en ook hier is het cyaanwaterstof uiterst los in de plant gehouden. 
In Hydnocarpus inebrians Vahl is het gehalte vrij aanzienlijk, in 
II. alpinus minder groot: 100 gr. der lijngestooten vruchten gaven 
resp. 187 en 41 mGrni AgCN. Bij de geringe heteekenis, die dit 
geslacht voor Ned.-Indië heeft, heb ik mij tot enkele quantitatieve 
be[)alingen l)eperkt. De overige Pangieae heh ik nog niet op cyaan 
onderzocht. 
Het geslacht Hydnocarpus Gaérln. (Gen. Plant. I, 129) vindt men 
hooldzakelijk in Britsch-Indië, waar sommige soorten als giftplant een 
rol spelen. De Hora van Ned.-Indië (Miq. PI 110) telt slechts een soort, 
II. glaucescens BI. op Sumatra waargenomen; volgens de Hand- 
leiding van D^ G. J. Boerlage (I, hl. 74) komen in Indië twee soorten 
voor. Ilyd'iiocarpus inebrians Vabl [— II. venenatus Gaertn.) is, gelijk 
% 
reeds zijne beide namen aanduiden, bedwelmend en vergiftig en gaf in 
Britsck-Indië herhaaldelijk tot doodelijke intoxicaties aanleiding; onge- 
twijfeld dankt het deze giftigheid slechts aan het vrij hoog cyaan 
gehalte. Op Ceylmi bezigt men de zaden tot het bedwelmen van visschen. 
De vette olie, uit de zaden van deze en andere soorten geperst is een 
gebruikelijk itdandsch geneesmiddel tegen huidziekten, wat bij de sterk 
antiseptische werking van cyaanwaterstof alleszins aannemelijk schijnt. 
In Anam gebruikt men de uitgeperste zaden ook als wormmiddel. 
De zaden van H. anthelminlicus Bierre, na verwant aan de door mij 
onderzochte II. aljnnus Wigbt geven het deslijds door Hamuirij als 
Ta-fung-tze beschreven chineescli gencicsmiddel legen lepra, pilyriasis, 
enz. Ook II. helerophyllus en II. Wiglilii staan als visclivergiften 
te boek. 
