585 
uit bepaalde .veranderiiigeu iii liet elektrisch geleidiiigsveritiogeii der 
oplossing. Nader onderzoek leerde ons echter, dat dergelijke ver- 
andering niet optreedt. 
Ook bestaat er dan veel kans, dat tengevolge der door de ionen 
teweeggebrachte elekti'ostriktie het volume dei' oplossing bij gegeven 
koncentratie afhankelijk zon zijn van hare thermische voorge- 
schiedenis. In dit geval zou dan ook de koncentratie der oplossing, 
afgeleid nit haar spec. volume (met behulp der door Hetterschy 
gevonden kromme, zie § 3) een andere waarde moeten vertoonen dan 
die, welke men bij direkte analyse vindt. Dit is echter, gelijk tul 
Tabel II blijkt, inet het geval. 
TABEL U. 
N». 
Schudduur 
Behandeling 
Spec. vol. 
bij 
300.00 C. 
Konc. 
(berek.) 
Konc. door 
analyse 
gevonden 
24 
18 uur. 
gekookt, daarna snel gekoeld 
0.61693 
47.67 
47.69 47.68 
no 
weken. 
gekookt, daarna gekoeld 
0.62007 
47.28 i 
47.29 47.28 
Proeven, nitgevoerd met oplossingen, die lang waren gekookt, 
gaven even wisselvallige resultaten als na korte verwarming, zoodat 
er aanwijzingen niet waren om ter verklai'ing der vei’schijnselen het 
optreden van reakties in de oplossing aan te nemen. 
§ 8. Ad 2. De oplosbaarheid van een stof is eene fnnktie van 
hare korrelgrootte. Dit effekt valt echter binne)i de fouten der analyse, 
tenzij de afmetingen der kristallen beneden eene relatief kleine 
waarde liggen. In een aantal gevallen') heeft men inderdaad den 
invloed der korrelgrootte op de oplosbaarheid kunnen aantoonen. 
Ook hier, bij het Odl^, zon de mogelijkheid bestaan, dat bij voort- 
gezet schudden de soortelijk zware stof (5.7) steeds fijner werd ge- 
wreven, hetgeen dan stijgen der oplosbaarheid en moeilijk nitzinken 
in de stilstaande oplossing ten gevolge zou hebben. Zoo zon ook een 
gekookte oplossing, afhankelijk van de wijze van koelen, in min 
of meer (ijn verdeelden vorm kunnen kristalliseeren, wellicht ook 
in een andere moditikatie, die deze eigenschap in sterker mate zon 
kunnen bezitten. 
^ 9. Ten einde de juistheid dezer onderstelling te toetsen, hebben 
f) W. OsTWALD, Zeitschr. für physik. Chemie 34, 495 (1900); G. A. EIulett. 
Zeitschr. für physik. Chemie, 37, 385 (1901); 47, 857 (1904). 
