587 
geschild, i. c. die van een oplossing, welke door een roerder lang- 
zaam werd geroerd, zóó, dat de vaste stof niet van den bodem woidt 
opgewari-eld, veel minder moeten stijgen. Ten slotte zon verwisseling 
der beschreven wijzen van behandeling van oplossingen ook aanleiding 
moeten geven tot verwisseling van de \erkregen resultaten. 
In Tabel III zijn de uitkomsten der voornaamste, volgens deze 
schema’s nitgevoerde, bepalingen samengevat. Hierin beteekent TF, 
dat er zeer rustig in de oplossing is geroerd (met een roeder volgens 
\¥itt); R, dat het schudden op de gewone wijze (roteeren) met het 
toestel in ^ 3 bedoeld, heeft plaats gehad, terwijl S aandnidt, dat er 
zeei' heftig is geschud met het toestel, dat wij elders zullen 
beschrijven. 
Bij deze Tabel moge het volgende worden o[)gemerkt : Hoewel 
een enkelen keer (nos. 55 — 56) het krachtiger schudden een groote 
toeneming der konceiitratie tengevolge had, werd daarentegen ook 
meer dan eens gevonden, dat bij eenzelfde preparaat het intensiever 
schudden minder hooge cijfers levert, dan het gewone schudden 
(wenteling der fleschjes). De resultaten zijn zeer grillig en blijkbaar 
heeft dit een geheel andere oorzaak dan de fijnheid van verdeeling 
van het Cdl, ; op zijn hoogst speelt deze eene zeer ondergeschikte lol. 
§ 10. Ad 3 en 4. Gelijk het onderzoek, beschreven in de voor- 
afgaande verhandeling, aantoont, kan Cdl, inderdaad in meer dan 
eene raodifikatie optreden. 
Speciaal van belang was liiei'bij de omstandigheid, dat de gevonden, 
monotrope, tweede (|F)vorm, in aanraking met vloeistoffen, die de 
stof wèl bevochtigen, maar haar toch niet in duidelijk aantoonbare 
hoeveelheid oplossen, zich snel stabiliseert, terwijl zij dit in aanraking 
met water (resp. met CdF-oplossing) slechts langzaam doet. Dit 
laatste blijkt uit het feit, dat preparaten van Cdl,, verkregen door 
indampen van de oplossing op het waterbad, een spec. gewicht 
bezitten, belangrijk lager dan dat der stabiele («) modifikatie. Ook 
wanneer een dergelijk preparaat gedurende langen tijd (weken) bij 
kamertemperatuur in de bij die temperatuur verzadigde oplossing 
aan zichzelf wordt overgelaten, blijft zijn spec. ge\’\ . nog belangrijk 
lager dan dat van de stabiele («) modifikatie. Het mocht dan ook 
waarschijnlijk worden geacht, dat uit eene gekookte (bij 30° C. dus 
oververzadigde) oplossing, x'ooral bij snel koelen of koelen tot lage 
temperatuur, zich een mengsel van c- en j^-Cdl, zou afscheiden, 
hetgeen dan tengevolge zou moeten hebben, dat de oplossing bij 
30°. 00 C. eene te hooge koncentratie zou \'ertoonen. De daarna bij 
verder schudden optredende koncentratieverandering zou dan kunnen 
