594 
koncentratie wèl intrad, terwijl bij gebruik van het daaruit bereide 
bloem van kadtniuinjodide het verschijnsel uitbleef, rijst de vraag of 
wellicht stoffen, zij het dan ook in uiterst geringe koncentratie, liaar 
invloed deden gelden, die bij de bereiding van het bloem aan het 
oorspronkelijk materiaal waren onttrokken. De volgende overweging 
wees ons den weg tot verder onderzoek : na het schudden van 
kadmium met jodium en water vindt men steeds een uiterst geringe 
hoeveelheid Cd(0H)2, ongeveer 1 gram bij vorming van 1 kilo Cdl,, 
op den bodem der fleseh. Zij kan door tiltreeren van de gekoncen- 
treerde Cdk-oploasing gemakkelijk daai-van worden gescheiden, 
aleer deze laatste ter bereiding van het vaste zout wordt ingedampt. 
De joodkadmium-oplossing is dus verzadigd aan Cd(OH)j bij de 
tempei’atunr bij welke het schudden op de schudmachine is uitgevoerd. 
Het feit, dat het hydroxyd in ,,statu nascendi” met de Cdij-oplossing 
in aani’aking is, kan zeer bevordelijk wezen aan het gemakkelijk 
overgaan in de oplossing. 
In water lost Cd (OHjj slechts zeer weinig op, maar toevoeging 
van zouten, speciaal van jodiden, doet de oplosbaarheid sterk toe- 
nemen. Er bestaan echter alleen gegevens omtrent die oplosbaarheid 
in oplossingen der alkalijodiden '). 
Onze afgefiHreerde Cdij-oplossing bevat dus eenig hydroxyd. Mocht 
uu onze boven gegeven opvatting nopens de werking van het hydroxyd 
bij het stijgen der koncentratie van de CdC-o|)lossingen inderdaad 
juist zijn, dan zon men uit de beschreven proeven moeten konklu- 
deeren, dat eenige malen omkristalliseei'en niet voldoende is, om de 
geringe hoeveelheid hydroxyd aan het Cdl.^ te onttrekken. 
Dat het door ons bereide Cdlj een zeer zuiver preparaat is — de 
zuiverheid der materialen bij de bei'eiding gebruikt, (zie § 2), maakt 
dit reeds zeer waarschijnlijk, — bleek ook uit de ipialitatieve analyse, 
die Prof. Schookl welwillend voor ons heeft nitgevoerd, maar de 
aanwezigheid van Cd(OH), kon daarbij uit den aard der zaak niet 
blijken. 
Mocht het Cd(OH)j bij onze oplosbaarheidsproeven inderdaad eene 
rol hebben gespeeld, dan zon men anderzijds mogen verwachten, 
dat Cd(OH),, met opzet aan de niet vooraf verwarmde Cdl^-oplos- 
singen toegevoegd, sneller dan vi’oeger hooge koncentratiecijfers bij 
SU’.OO C. zon leveren. Uit hetgeen volgt, zal blijken, dat beide onder- 
stellingen met de feiten strooken, 
^ 2t). Een groote hoeveelheid Cdl, (600 gr.) werd drie malen uit 
b Bkrsch, Zeitschr. f. physik. Chemie 8, 383 (1891). 
