608 
beschut), brengt men het zorgvuldig bij 100° gedroogde Cdl^. De retort staat in 
het roodkoperen verhittingsvat ilf, dat met graphietpoeder is aangevuld. Dit geheel 
kon met een grooten brander tot ongeveer 600 graden (d. i. + 200° boven het 
smeltpunt van Gdlg) worden verhit. Door het gesmolten zout doet men een drogen, 
zuurstofvrijen stroom van kooldioxyd gaan (die bij A wordt aangevoerd). Door D voert 
men een tweeden, drogen, zuurstofvrijen stroom van dit gas aan, welke echter te 
voren sterk wordt afgekoeld. Het Cdh wordt gedeeltelijk zoowel in C als in de 
glazen kamer F, op welker bodem een kristalliseerschaal F wordt geplaatst, in 
vasten vorm gekondenseerd, maar een belangrijk deel gaat ten gevolge van den 
snellen gasstroom verder en wordt als nevel in de 1.50 M. lange glazen buis GG 
meegesleurd. Brengt men aan het einde dier buis een wattenprop W aan, dan 
vindt men na afloop der proef een belangrijke hoeveelheid Gdl 2 daarin, die zich 
niet op den wand van GG heeft afgezet. Het blijkt niet mogelijk, het jodide uit 
de watten zonder zeer belangrijk verlies te verwijderen. Men brengt daarom in de 
Fig. 1. 
buis een kurk Ziv aan met groote opening, over welke men een linnen lapje L heeft 
gespannen. Hel Gdlj verzamelt zich daar dan en laat zich na afloop der proef 
gemakkelijk van het linnen afschudden. 
Ten slotte een enkel woord over de gasstroomen, die bij A resp. bij D worden 
ingeleid. Het kooldioxyde werd zoowel bij A als bij D uit een bom aangevoerd. 
De stroom, die naar A gaat, werd ter droging door een spiraalwaschflesch, gevuld 
met zwavelzuur, geleid, vervolgens, om eventueel aanwezige spatten van het zuur 
op te nemen, door een leege waschflesch en eindelijk over gloeiend kopergaas, dat 
op bekende wijze in een gasoven werd verhit. Daarna volgden twee waschflesschen 
met zwavelzuur en wederom een leege flesch. De stroom, die bij D intreedt, was 
