633 
De gemiddelde leiigleafmeting vati het licliaam \ei-anderl namelijk 
omgekeerd evenredig met de sneltieid der bewegingen en evenredig 
met den dnnr der spiercontracties (vergelijk de Kat met den Tijger), 
omdat de spierkracht, die door de dwarse dooisnede der spieren 
bepaald wordt, en het lichaamsgewicht in die verhouding tot elkander 
staan. 
De bereke)ide waarden van den exponent k, in de vergelijking voor 
de verandering van den kerninhond met den celinhond, zijn in de 
derde kolom van Tabel 11 aangegeven. Het blijkt, dat deze waarden 
meest alle en gemiddeld iets beneden 73 gelegen zijn, welke waarde 
k zon moeten hebben, ware de verandering van den kei'iiinhoud 
evenredig met het oppervlak der cel. Naar de beste voor de bere- 
kening van k in Tabel II gebruikte gegevens (met terzijdestelling 
namelijk van N". 3 en N“. 14) mogen wij voor de werkelijke waarde 
van deze macht wel 0.6 of 'Yö aannemen. Deze ligt juist in hel 
midden tnsschen die voor evenredigheid met het celoppervlak en 
met het kernoppervlak, dat is het buiten- en het binneno[)pervlak 
van het [)lasma. Dit leidt lot het besluit, dat aan de kern de regeling 
van de stofajisseling van het glasina der gangliencel moet worden 
toegeschreven. Men is aldns gerechtigd, de kern als den assimilator 
en dissimilatoi’ van het plasma — en wel door katalyse ofenzjme- 
werking — te beschouwen, en daar van het plasma, dat innig 
samenhangt met hel axon, ongetwijfeld weder uitgaat wat in de 
zenuwvezel geschiedt (en omgekeerd in het "centripetale nenron) kan 
aan de kern^den \\eaK\\\~neurokineet woi'den toegekend.') 
Uit de voor k gevonden waarde is verder af te leiden, dat de 
kerninhond verandert evenredig niet Qf pVn en het kwadraat 
van den kerninhond met den plasmainhond der cel. Deze beide staan 
dns in dezelfde betrekking tot elkander als de inbond der gat)gliencel 
en die van hare zenuwvezel. Dit is \'an groote beteekenis in hel 
mechanisme van het nenron. 
Door de gevonden evenredigheid van den [dasmainhond met P'-h 
wordt nn duidelijk, dat bij gelijkvormige diersoorten van verschillende 
1) Synthesen zoowel als splitsingen kunnen onder de inwerking van dezelfde 
enzymen tot stand komen. 
P. ScHiEFFERDEGKER (Muskelii und Muskelkeme. Leipzig lüOh, p. 150 e.v.)^vond, 
dat bij het Konijn de relatieve kernmassa der aan^ spierhaemoglobine rijke, roode, 
spiervezel veel grooter is dan die 'van de aan spierhaemoglobine arme, witte, 
spiervezel. In den^rooden Soleusj is de relatieve kernmassa SVa maal) zoo groot als 
in den uit gelijk gevormde spiervezels bestaanden en met den Soleus (samenwer- 
kenden witten Gastrocnemius. Ook dit wijst op katalytisch verband van de kern- 
hoeveelheid met de snelheid der stofwisseling (zuurstofwisseling) van de cel. 
