637 
gewicht dan 0.22 of ‘‘/is (tusschen de Muis en den Menscli 0.1693) 
of met een grooter maclit van het liehaamsgewiclil. De snelheid v, 
die een laagje anionen (of andere stoffelijke deeltjes) van het axon 
aan de gangliencel verkrijgt, moet daarom in het eene ge\ al grooter 
zijn (tusschen de Muis en den Mensch verandert v in verhouding 
van po.1931)^ [„ [iet andere geval kleiner dan bij gelijkvormigheid. 
Het arbeidsvermogen van beweging aan dal laagje medegedeeld 
door de gangliencel, welker inbond in dezelfde betrekking tot het 
lichaamsgewicht verandert bij ongelijkvormige als bij gelijkvormige 
soorten, blijft ook op dezelfde wijze veranderen. Want de massa 
van het laagje, bepaald door de doorsnede van het axon, verandert 
omgekeerd evenredig met de lengte van het axon (dat is tusschen de 
Muis en den Mensch in verhouding van e,, |je( kwadraat 
zijner snelheid (tusschen de Muis en den Mensch in verhouding van 
/->o.3862) verandert omgekeerd evenredig met de doorsnede en dus 
recht evenredig met de lengte. Het arbeidsvermogen blijft evenredig 
met en met Iq. 
In een vroegere mededeeling besprak ik het verband tusschen de 
snelheid der voortplanting van het prikkelingsproces en de grootte 
der doorsnede van de zenuwvezel en het axon '). Het spreekt nu 
vaji zelf, dat door het pi'ikkelingsproces, per eenheid van lengte, in 
gelijken tijd, meer arbeid verricht wordt in verhouding met de door- 
snede van het axon. Morphologisch beantwoordt daaraan ook, dat 
het gezamenlijk vlak van de dwars geplaatste wandgedeelten der 
spumoiedkamertjes met de doorsnede van het axon grooter wordt, 
want in die mate diffnndeeren in gelijken tijd meer anionen.’) 
Aldus vinden in de hoeveelheidsbelrekkingen van het zenuwstelsel 
de tegenwoordige beschouwingen omtrent den aard van het mecha- 
nisme der voortgeleid ing van het prikkelingsproces in de zenuw- 
vezel volledige bevestiging. 
Tevens blijkt, dat het ten slotte de kern der gangliencel, de neu- 
rokineet, is die het mechanisme van het neuron en daarmede van 
het zenuwstelsel, ja van geheel het dierlijk organisme bestiert. De 
b De beteekenis der grootte van het neuron en zijn deelen. Deze Verslagen. 
Deel XXVll (1918), p. 503—520. 
In verband hiermede is de chronaxie, die den tijdsduur aanduidt gedurende 
welken eene zenuw een electrischen prikkel verwerkt, zoodat ze daarop reageert, 
gering bij dikke, groot bij dunne zenuwvezels : L. Lapicque et R. Legendre in 
Gomptes rendus de l’Acadéinie des Sciences. Paris 1913. Tomé 157, p. 1 163— 1166. 
— L. Lapicque et R. Legendre in Bulletin du Muséum d’histoire naturelle. Paris 
1914, N‘1 4, p. 248 — 252. — Over chronaxie ook J. K. A. Wertheim Salomonson, 
vooral in Nederlandse!) Tijdschrift vöor Geneeskunde. Jaargang 1919, 2e Helft, N^. 15. 
