727 
Draaiing III. 
Dier in zijligging met uitgespoten oor naar beneden, mondspleet 
verticaal. Ricliting van draaiing : kop naar beneden, staart naar boven. 
In de op deze wijze verrichte [)roeven werd gedurende elke 
draaiing van 360° 37 maal de richting van den nyslagmus na uit- 
spuiting met koud water bepaald. De eerste waarneming geschiedde 
steeds in den normaalstand van die draaiing dus b.v. I)ij draaiing I 
in stand : dier in buikligging, mondspleet horizontaal. Dan werd, 
terwijl voortdurend het oor werd uitges[)olen, het dier telkens 10° 
in de aangegeven richting gedraaid en de richting van den njstagmus 
bepaald. Bij de 37e waarneming was het dier weer in den uitgangs- 
stand tetug, en deze waaiuieming diende dan als controle. Na elke 
draaiing van 10° moet steeds eenige tijd gewacht worden voor de 
richting van den nystagmus wordt opgenomen om een eventueel 
optredenden nystagmus res[). deviatie door het draaien zelf, uit te sluiten. 
De uitspuiting van den recJiter gehoorgang gebeurde bij eene 
valhoogte van 1,5 M., terwijl steeds koudwater van ± 12° C. ge- 
bruikt werd. Bij elke ligging in de ruimte werd, nadat het dier 
zich eenigen tijd in die bepaalde ligging bevond de richtiiig van 
den nystagmus geschat en de richting van de snelle componente in 
een schema ingeteekend. (Zie Fig. 2 — 4 ongecorrigeerd). 
Deze methode levert geen absoluut zuivere gegevens; om de 
richting zuiver te kunnen bepalen zou men zijn toevlucht kunnen 
nemen tot kinematographische opnamen en dan uit de verschillende 
opnamen de richting kunnen bepalen. Dit was echter bij de groote 
hoeveelheid van bepalingen die noodig waren, pi-actisch niet uit- 
voerbaar. Dat ook de methode om de richting te schatten van den 
nystagmus bruikbare resultaten opleverde, zal echter uit het onder- 
staande blijken. 
In de fig. 2 — 4 heet nu : 
— > Richting van de snelle componente van den nystagmus nasaaiw. 
*r- ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, temporaalw. 
t .> >. .. M .. „ naar boven 
(tenopzichte van de orbita). 
i ,, ,, ,, ,, ,, van den nystaginus naar beneden. 
Fig. 2 — 4 ongecorrigeerd geeft het gemiddelde van 5 proeven. 
Het is nu echter de vraag, welke invloed op den nystagmus uit- 
geoefend wordt door de bovengenoemde tonische labyrinthreflexen, 
die bij verschillende liggingen van den kop in de ruimte, op de 
oogspieren optreden (corapensatorische oogstanden). Op bladz. 246 
van bovengenoemd onderzoek met v. d. Hoeve vindt men de ge- 
vonden raddraaiingen in een curve aangegeven. 
