2. Eigen proeven. 
a. Methode. 
Gewerkt werd uitsluitend met nilgesnedeii organen. Stukken van 
4 — 5 cm. lengte werden gebraclit in een ebonieten bakje waarin ze 
aan het eene uiteinde vast bevestigd werden terwijl het andere einde 
gehaakt werd aan een verticalen hefboom die met een lichten horizon- 
talen schrijver verbonden was die opeen langzaam draaiende beroete 
trommel schreef. Het bakje (zoogen. spiertrog van Keith — Lucas) 
was voorzien van platina electroden en werd uit een thermostaat 
doorstroomd met vei-warmde vloeistof van Ringer. Bovendieti mondde 
er een glazen buisje in uit waardoor voortdurend lucht uit een 
eenvoudigen glazen gashouder, of zuurstof uit een zuurstofbom, door 
de vloeistof parelde. 
Mijn Toornaamste proefdieren waren katten. Naast het dwars- 
gestreepte spierweefsel is hier over een voldoende uitgestrektheid 
glad spierweefsel in den slokdarm aanwezig om deze beide soorten 
te kunnen vergelijken en bovendien is de muscularis vrij dik en 
krachtig. Bij een tweetal honden die ik onderzocht kreeg ik geen 
resultaat. De dieren moeten bij voorkeur door verbloeden gedood 
worden, het blijkt dat langdurige narcose en het afmaken door 
middel van gas de te beschrijven bewegingen ongunstig bein vloeden. 
h. Automatische contracties van het uit glad spierweefsel bestaande 
onder.ste stik. 
Wordt een 4 — 5 cm. lang stuk van den kattenslokdarm vlak 
boven het diaphragma weggenomen en in de trog bevestigd, dan 
treden soms dadelijk, meest na 1 of 2 minuten, krachtige contracties 
op. Zijn de dieren door verbloeden gedood, dan blijven slechts iji 
zeer weinige gevallen deze bewegingen uit. 
Als regel beginnen de contracties zeer krachtig en snel (fig. 1). 
Na dit eerste stadium, dat ongeveer van 5 — 10 minuten duurt en 
waarschijnlijk aan den sterken prikkel van uit het lichaam nemen en 
in den trog brengen is toe te schrijven, volgt, soms na een kort 
stadium van verminderde werking, een periode van kleinere contracties 
met vrij lange intervallen, die soms eenige uren aanhoudt, (fig. 4). 
De eontractiecurven verloonen een bij verschillende preparaten 
sterk wisselend aspect, sommige curven zijn zeer onregelmatig, andere 
vertoonen een opvallende regelmaat. Fig. 1 geeft een regelmatig 
stuk uit het eerste stadium. 
Vaak zijn de contracties duidelijk in groepen gerangschikt, in het 
optreden dezer groepen is dan gewoonlijk een min of meer duidelijk 
uitgesproken regelmatigheid te herkennen, (tig. 2). 
