760 
heb ik voor alle zekerheid, daar voor de grens tusschen glad- en 
dwarsgestreept spierweefsel bij de kat aanzienlijke individneele 
variaties schijnen te bestaan, het gebruikte stnk microscopisch onder- 
zocht. Het bleek geheel uit dwarsgestreept spierweefsel te bestaan. 
d. Langzame lengte veranderingen. 
Behalve de beschreven contracties zijn aan de stukken slokdarm 
nog uiterst langzame veranderingen in lengte waar te nemen. Ook 
hierbij bestaat een duidelijk verschil tusschen de bovenste dwars- 
gestreepte en de onderste gladde deelen. 
Bij de deelen met een gladde musculatuur verandert langzaam 
het niveau vanwaar de snelle contracties uitgaan en waartoe ze 
terugkeeren, en wel daalt het in den regel in het begit) om later 
weer te stijgen. In tegenstelling hiermee heb ik bij de d warsgestreepte 
deelen nooit een verlenging waargenomen. Direct na het in de trog 
brengen begint hier een langzame, zeer regelmatige verkorting zoo- 
dat op de beroete trommel een spiraal geschreven wordt. Op deze 
spiraallijn verheffen zich na 20 — 30 min. de contracties, zoo deze 
althans optreden. 
e. Contracties van de circrdaire spierlaag. 
Bij de boven beschreven proeven werden steeds de lengte ver- 
anderingen van het orgaan geregistreerd, dus voornamelijk de con- 
tracties van de longitudinale S|)ierlaag. In tusschen heeft ook de 
circularis, zooals ook a priori waarschijnlijk is, invloed op de lengte 
van het orgaan in dien zin dat contractie hier verlenging geeft. In 
een geval waarbij de scherpe prikkelelectroden sterk op het orgaan 
gedrukt waren zoodat ze waarschijnlijk dooi' de longitudinalis heen 
tot op de circularis gedrongen waren, trad bij prikkeling verlenging 
op. Legt men het pas uitgesneden stuk slokdarm plat op tafel dan 
ziet men, wanneer het een stuk met een gladde muscularis is, 
krachtige conti'acties die door een duidelijk actieve verlenging ge- 
volgd worden welke verlenging gepaard gaat met een dunner 
worden van het orgaan. Waarschijnlijk hebben we hier te doen 
met een allerneerende contractie van circularis en longitudinalis. 
De curven uit het 1" stadium zijn hier ook goed mee in over- 
eenstemming, minder die van de eindstadia. Hier toch is een dui- 
delijke nullijn waarboven zich de contractiecurven verheffen, door 
samentrekking van de longitudinalis; trad hier allerneerende contractie 
der beide spierlagen op, dan zouden ook uitslagen onder de nullijn 
te verwachten zijn, iets wat we niet zien. Misschien is dit te ver- 
klaren, doordat de binnengelegen circularis minder goed door de 
RiNGEu’sche oplossing doorslroornd wordt, zoodat hier eerder ver- 
moeidheids- en afstervingsvei'schijnselen optreden. Van de curven 
