770 
R een andere en S en T niet geteekend zijn. Ijaat QS en QT om 
PQ wentelen tot ze samenvallen met QR. Daardoor vallen ook de 
bindingskringen om QR, QS en QT samen. De boven aangeduide 
fasenbetrekking is nu zoo, dat in die samenvallende kringen de 
elektronenparen een regelmatiger! zeshoek vormen. De plaatsen der 
vlakken h' en b" waarin de vlakken b van tig. J gesplitst worden, 
zijn door de genoemde wenteling niet verandei'd. In fig. 2 is de 
fase zoo gekozen, dat die 6 vlakken twee aan twee samenvallen tot 
de drie vlakken P en b”, waarvan de constructie wel geen nadere 
aanduiding behoeft. De zeshoek pqrstu staat eigenlijk loodrecht 
midden op OR, is dus geteekend naar beneden verschoven en om 
een middellijn loodrecht op QR op het vlak van teekening neerge- 
slagen; zeshoek A B C D E F is de projectie van den eerst besproken 
zeshoek op een vlak loodrecht op het vlak van teekening door PQ, 
om FQ neergeslagen op dit laatste. 
Kiest men nu den straal der kringen zoo, dat b" halverwege a en 
b' komt, dan zal de structuurfactor van (222) in de geteekende fase 
0 woi’den. Uit de constructie blijkt, dat men den straal moet kiezen 
1 
2,45 
maal den afstand van twee kernen. Het blijkt, dat ook 
in andere fasen de waarde van dien factor dan klein blijft, vooral bij 
een iets grooter gekozen straal. Hierdoor zou het aan (222) ontleende 
bezwaar van D. en Sch. tegen de bindingskringen vervallen, gelijk 
ook door Costeh bij eenigszins andere onderstellingen is aangetoond. 
Fig. 2. 
