778 
als zijdelingsche plooien van den riigwand van midden- en acliter- 
boFStstuk, gelegen in de nabijheid en dorsaal van de lijn der stig- 
mata (welke laatste echter aan de genoemde twee thoracaalringen 
rudimentair zijn). Uit dien hoofde bestaat iedere vleugel uit een 
dorsale en een ventrale huidplaat, die langs de vleugelranden in 
elkaar ombuigen. Denkt men zich deze teruggedrukt tot den aller- 
eersten aanvangsstand harer ontwikkeling, dan liggen deze platen 
niet in evenwijdige vlakken tegen elkaar aan, maar vallen zij ten 
slotte in elkaais verlengde. Van terzij gezien nu, wordt bij deze 
voorstelling de vleugelplooi op de zijvlakte van de huid geprojec- 
teerd, en kan iedere vleugel vooi'gesteld worden als een zeshoek, 
die door zijn horizontale diagonaal verdeeld wordt in een dorsale 
helft (de bovenvlakte) en een ventrale (de ondervlakte), de diagonaal 
zelf is de buitenrand des vleugels. Dat bij deze voorstellingswijze 
het vleugelveldje in betrekking tot het lichaam zich voordoet als 
uiterst klein van omvang, mag m. i. niet als een bezwcar ertegen 
woi'den aangemerkt. Immers de verhouding in grootte tusschen 
vleugels en lichaam bij verschillende vlindersoorten schommelt 
binnen uiterst wijde grenzen, en nadert bij de van rudimentaire 
vleugels voorziene vrouwelijke exemplaren van enkele harer tot 
dien van het boven ontwikkelde schema. En bij haast al de overige 
vlinders zijn de vleugels gedurende het popstadium veel kleiner dan 
na ’t verlaten der nymphale huid. 
De projectie der beide vleugeloppervlakten op het dorsoventrale 
vlak stelt ons nu duidelijk voor oogen, dat teekeningen, die op de 
lichaamshuid zich in kop-staartwaartsche richting uitstrekken, op de 
vleugeloppervlakte van vóór- naar achterrand (z.g. transversaal) zullen 
reiken, terwijl daarentegen de dorso-ventrale bestanddeelen van het 
patroon het vleugelvlak van wortel- naar buitenrand doorloopen. 
Ook kan men daarin steun vinden voor de meening, dat de 
teekening der bovenvlakte oorspronkelijk niet volkomen identiek 
met die der onderzijde behoefde te zijn, daar beide beantwoorden 
aan onderscheidene, hoezeer aan elkaar grenzende, deelen van den 
zijwand des lichaams. 
Tenslotte wordt door deze wijze van voorstelling de vergelijking 
met de rups veel gemakkelijker en sprekender. 
Daarentegen moet voor een juiste vergelijking met de pop, aan 
deze laatste een kleine wijziging van den stand en de grootte der 
voorvleugelscheede worden aangebracht, waardoor naar den kant 
van het achterlijf een leege ruimte ontstaat, die beantwoordt aan 
den zijwand van het achrerborststuk, en waarin de achtervleugel 
zich had moeten bevinden, indien deze aan de pop zichtbaar was. 
