996 
van Samoj],off (in de fignnr door een h aangeduid) uitgesneden in 
de verlaat optredende apicale ïiegativiteit. 
Bij 1 ontvangt de kanierbasis een inductieprikkel even over den 
top van den negatieven 7’-uitslag. Hierna ontstaan 4 extrasjstolen, 
die direct aan elkaar aansluiten. Uit de kaïnerelectrogrammen, die 
deze extrasystolen begeleiden, blijkt duidelijk, dat de prikkelgeleiding 
door de kamer gedurende elke extrasystole sterk vertraagd is. We 
concludeeren dit uit de zeer sterke vprbreeding der /^-uitslagen en 
de sterke verandering der 7’-iiitsiagen in negatieven zin. Ook de hak 
van Samoji.off is in elk electrogram duidelijk aanwezig. Wanneer 
bij 2 op hetzelfde tijdstip der kamerperiode de kanierbasis weer 
geprikkeld wordt, ontstaan 5 aaneengesloten extrasystolen van de 
kamer. Ook nu is gedurende elke extrasystole een sterke vertraging 
der prikkelgeleiding weer onmiskenbaar aanwezig on gemakkelijk 
van de electrogram men af te lezen. Bij 3 echter treft een extra- 
prikkel de kamerbasis op een veel later tijdstip der kamerperiode, 
korten tijd na den 7^-uilslag. Nu ontslaat één extrasystole van de 
kamei-. Gedurende deze exti-asystole wordt de prikkel zeer waar- 
schijnlijk wel langzamer door de kamer voortgeleid dan gedurende 
de periodische kamersystolen, doch zeker niet zoo langzaam als 
gedurende de voorafgaande gehaufte extrasystolen '). De /jJ-uitslag 
is lang niet zoo breed als bij de kaïnerelectrogrammen der gehaufte 
extrasystolen. Wij kunnen ook met één oogopslag tot de veel lang- 
zamere prikkelgeleiding gedurende de gehaufte extrasystolen concln- 
deeren. Bezien we toch de /7-uitslagen der electrogrammen, dan valt 
het direct op, dat de opstijgende lijnen hiervan gedurende de 
gehaufte extrasystolen zeer duidelijk zichtbaar zijn èn gedurende de 
periodische kamersystolen on tevens gedurende de extrasystole bij 
3 als veel dunnere lijnen zich afteekenen ’), Dit beteekent, dat 
de ,,Erregung” vanaf het uitgangspunt gedurende de gehaufte 
extrasystolen zich veel langzamer door de basis ventriculi voort- 
plaut dan bij de periodische kamersystolen en de extrasystole bij 
3. Het blijkt dus duidelijk, dat gedurende de extrasystole bij 3 
de prikkelgeleiding door de kamer lang niet zoo sterk vertraagd is 
b We kunnen natuurlijk, wanneer we de snelheid der prikkelgeleiding willen 
vergelijken, de extrasystole bij 3 alleen volkomen vergelijken met de eerste systolae 
der gehaufte kamersystolen. Want alleen bij deze gaat de prikkel uit van een bepaalde 
en wel dezelfde plaats van den kamermantel (n.1. waar de prikkelelectrode staat). 
b Het is een gewoon verschijnsel, dat bij de electrogrammen der kikkerharten, 
ook wanneer de prikkelgeleiding vertraagd is, de afdalende lijn van den i?-uitslag 
zeer steil of betrekkelijk steil verloopt. De opstijgende lijn van den iï uitslag heeft 
dan een minder steil verloop. 
