1002 
De vroeger') door mij beschreven thei-mozuilen voldoen volkomen 
aan den gestelden eisch. Wanneer twee uitgezóchte exemplaren op 
de boven beschreven wijze tegen elkaar worden geschakeld, zijn de 
tlnclnaties dei' totale iheianokracht niet grooter dan "/o- 
Fig. 1 geeft een teekening van den extinctiemeter. 
Op een houten voetplank A met opstaande wanden B, is een 
slei'ke ijzeren rail C van driehoekig profiel bevestigd, waarover 
de 5 rnitei’S, ƒ lot V, verschuifbaar zijn. Ruiter 111 draagt de 
lantaarn L, waarbinnen een halfwatt lan.pje van 4 volt 25 kaars 
Fig. 1. 
vasigeklemd wordt. Van een batterij van 2 accumulatoren wordt 
de stroom aan het lam[)je (oege\oerd via een stroomsleutel E, die 
een volkomen betrouwbaar contact levert. De ruiters II en IV 
dragen een paar cuvethouders, niet cuvelten van bv. lOX-lOX^ cM. 
De ruiters / en F dragen de beide oppervlakte-thermozuilen en 
Th^. De thermozuilen zijn met buigzame snoeren verbonden aan de 
vier klemschroeven Y^Z^qw Y^Z^. Een kast D en een deksel D be- 
schermen het apparaat bij niet gebruik tegen stof, en, zoo dat noodig 
is, gedurende het gebruik tegen storende invloeden van buitenaf. 
Om de extinctie direct procentueel te kunnen meten, heb ik een spe- 
cialen compensalieschakelaar laten construeeren, waarvan het principe 
b Deze Verslagen 22, p. 614 (Nov. 1913). 
