1044 
en wij krijgen dan 
Ntv^ -f <fNw" = Nw'^ f S {b) 
d7Viü“ ^ ^ ^ ör« 
• — Nrv" 0 -|- Nw^ 6 - — 
0x0 ( 3,^.6 5 ^ ' 
r«n 
Hier knnnen wij nog van de continiiiteitsvergelijking gebrnik 
maken om onze uitkomst in den sjmmetrisclien vorm te schrijven; 
(fNiv = 2 ( 6 ) — 7 Wr^ Niv^’ — Or^ Nio^\ . 
dxo 
Deze formule geeft ook Bokn. Men vindt ze eveneens in een ver- 
handeling van IjOhentz’), die, zonder ze af te leiden, er eene toe- 
passing van maakt. 
5. De hveede variatie kan men formeel, zonder verder rekenen, 
vinden door de eerste varialie, op hare beurt, aan dezelfde bewerking 
te onderwerpen, welke wij op moesten toepassen om 
te vinden ; 
(f.d NiüO = iS (b) öNw^ — öNtv^L 
d.vo 
dx^^ 
d’ Nw^ = S (bc) - 5 Nwo-rtroNio’^-Orb — [ . 
dxo 
Het is echter van belang, op te merken, dat deze formule de 
definitie der verschuivingen, zooals die in § 2 gegeven werd, voor- 
onderstelt, zooals men door een directe narekening kan verifieeren. 
Daartoe heeft men slechts denzelfden weg in te slaan, dien wij voor 
het atleiden der eerste variatie gevolgd hebben. Wij zuilen deze 
rekening hier niet weei-geven, en volstaan slechts met er aan te 
herinneren dat nu natuurlijk ook de functionaaldeterminant met den 
vereischten graad van nauwkeurigheid dient te worden uitgewerkt, 
en dat men indachtig moet zijn, bij den laatsten stap, voor het uit- 
gangspunt, vanwaar de verschuiving ons in het gestelde pnnttijdstip 
x" moet brengen, te kiezen 
Ör'* 
xa _ i ^ ^ (c) re - — , 
dxe 
en niet — Aa'“. 
Wij zullen thans er toe moeten overgaan onze wiskundige uit- 
komst te interpreteeren en er termen in te lezen die met polarisatie 
en magnetisatie verband houden. 
1) H. A Lorentz, Het beginsel van Hamilton in Einstein’s theorie der 
zwaartekracht, Kon. Ak. v. Wetensch. Amsterdam, 23, p. 1073, 1915. 
