1051 
I 
I 
negatieve ladingen buiten elkaar liggen. Indien deze ladingen vaste 
liggingen hadden, d.w.z. indien de elektronen tiissclien de kernen 
onbewegelijk met die kerneri verbonden waren, dan zou men kunnen 
zeggen dat, ook zij dezelfde beweging hadden als de materie; him 
bewegingen zouden dan door interpolatie lusschen de bewegingen 
der kernen worden gevonden. In dit geval zou er geen resul- 
teerende stroom zijn, zooals ook door onze rekening zou worden 
aan den dag gebracht. 
Het is echter duidelijk dat in dit geval, bij een ongelijkmatige 
beweging van de middenstof, de elektronen om de keimen een 
draaiende beweging zouden uitvoeren, en dus zouden de atomen 
een magnetisch moment bezitten. Het is dan echter de taak van k 
om de uitwerking van deze geringe magnetisatie te compenseeren : 
k zal dan gelijk zijn aan cm en het tegengestelde teeken hebben. 
Aan den anderen kant, indieu de elektronen steeds op een zelfden 
afstand van de kernen zouden blijven, en in dezelfde richting, abso- 
luut gesproken, zoodat zij in het vaste raster der kernen niet steeds 
dezelfde plaats innemen, dan zullen, bij een ongelijkmatige beweging 
der materie de elektronen niet om de kernen heen loopen ; dan zal 
alleen k in het spel zijn, niet gecompenseerd door een lichte magne- 
tisatie, en wij zullen een inductieveld hebben te verwachten. 
Het zal mogelijk moeten zijn om, door in een vaste richting een 
constant elektrisch veld aan te zetten en een polarisatie te onderhouden, 
de elektronen een onveranderlijken stand ten opzichte der kernen 
te laten innemen. In dit geval zal een draaiing een iiiductiewerking 
moeten teweegbrengen. De proef zou op de volgende manier ge- 
nomen kunnen worden, waarbij het gewone RöNTGENetfect geëli- 
mineerd wordt. 
Men neme een bol van een isoleerende stof, en monteere dien zoo 
dat hij om een verticale as kan draaien. Omgeef zijn equator met 
I een vaststaanden stroomdraad. Zet een elektrisch veld aan in een 
I constante horizontale richting, en een oscilleeren van den bol moet 
i in den draad een wisselstroom induceeren. 
Het effect nioet evenredig zijn met het kwadraat der aangezette 
veldsterkte. Het zal klein zijn, maar waarschijnlijk wel aan te toonen 
met de gevoelige detectors der radiotelegrafie. 
Wij kunnen er nog op wijzen, dat een vergelijking van het effect 
met de grootte der teweeggebrachte polarisatie zou kunnen leiden 
tot een schatting van het aantal elektronen dat er per atoom bij de 
polarisatie betrokken is. Immers, bij een gegeven polarisatie zullen 
de verplaatsingen s der elektronen omgekeerd evenredig zijn met 
het aantal ii der per atoom verplaatste elektronen, zoodat het effect 
68 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVII l. 1919/20. 
