1052 
k per elektron omgekeerd evenredig met n' uit moet vallen. Stotfen ) 
welker dielektrisclie constante aan den invloed van slechts één | 
elektron moet worden toegeschreven, moeten dus dit etFect n maal | 
sterker vertoonen dan andere, met dezelfde constante, maar met n j 
,,polariseerbare” elektronen. 
Spontane electnsche polarisatie van zich beioegende magneten. 
12. Ofschoon in den titel van deze studie in overeenstemming 
met een heerschende gewoonte de termen ,,polariseerings- en mag- 
netiseeringselektrotien” gebruikt zijn, blijven wij ons «liettemin bewust, 
dat een scheiding tusschen beide niet te maken valt. Want al moge 
men in sommige gevallen te doen hebben met elektronen die slechts 
polarisatie’ en geen magnetisatie in het leven kunnen roepen, er is 
geen elektron dat aan de magnetisatie meedoet en niet bij wijlen 
voor een polarisatie verantwoordelijk is. , 
Inderdaad, zoodra een gemagnetiseerde stof een snelheidscompo- 
nent heeft loodrecht op de magnetisatie, zal zij ook een polarisatie 
vertoonen in de derde richting loodrecht op de beide vorige. Een I 
magnetisch atoom immers zal elekti-onen bevatten die om een kern j 
heendraaien, stel bijv. in cirkels en met eenpailge snelheid, onder 
de werking der door de kern uitgeoefende elektromagnetische krach- ! 
ten. Verkrijgt het atoom nu een snelheid in een richting welke in ! 
het baanvlak’ der elektronen ligt, dan zullen die krachten, overeen- 
komstig de elektronentheorie, en zooals ook de i’elativiteitslheorie 
dat tot uiting brengt, wijzigingen ondergaan. De baan zal nu geen j 
cirkel meer kunnen zijn; ze wordt een ellips; en de snelheid zal ^ 
niet langer eenparig blijven : in de helft der baan bij het eene uit- | 
einde der groote as zal een elektron langer vertoeven dan in de 
tegenovergestelde helft. Dit beteekent dus dat de magnetische atomen j 
een elektrisch moment krijgen. i 
Wij zullen over deze polarisatie spreken als over magnetiseerings- | 
polarisatie. Haar werking verklaart waarom in een voortbewogen | 
magrieet geen stroom otitstaat als gevolg van een beweging loodrecht j 
op het inductieveld dat in zijn binnenste bestaat, zoodat men niet 
glijcontacten aan de kanten van een langen magneet geen stroom 
kan afnemen als men den magneet opzij trekt. Wij konden bijv. 
een veerenden beugel nemen welks uiteinden tegen elkaar klemmen, 
en er een langen staalmagneet doorheen steken. Trekt men den 
magneet dwars door den beugel, waarbij de klemmende uiteinden 
met den magneet contact maken, dan zal er geen stroom in den 
beugel ge’ïnduceerd worden. 
