1080 
ettelijke mWivoIts kunnen bedragen, terwijl de grens der reproduceer- | 
baarheid van deze standaarden op inindei' dan 0.1 vrilUvoIt wordt | 
gesteld, ligt voor de hand. | 
i 
10. Nadrukkelijk worde er hier nogmaals op gewezen, dat men I 
aan de verifikatie van WKSTON-elementen met 12.5 gew. 7o | 
zooals zij b.v. door de verschillende Rijkslaboratoria wordt uitge- . 
voerd, beteekenis niet kan hechten. Zij levert, zoolang het elementen | 
met dit amalgaam betreft, niet den waarborg, dat elementen, op een 
gegeven tijdstip goedgekeurd, ook op elk willekeurig tijdstip daarna 
de E.K. bij bepaalde temperatuur bezitten, die zij bij die temperatuur 
zouden moeten hebben. 
Immers, zijn die cellen na verifikatie gedurende eenigen tijd | 
aan zichzelf overgelalen geweest en is daarbij, gelijk onder normale | 
omstandigheden licht kan gebeuren, hare temperatuur beneden ' 
12° C. gedaald, dan bestaat de mogelijkheid, en de praktijk leert, [ 
dat het feit zich voordoet, dat er geheele of gedeeltelijke stabilisatie ' 
van het amalgaam is ingetreden en daarmee belangrijke verande- 
ringen in de E.K. der cel. i I 
Zelfs indien men daarna zulk een element gebruikt bij tempera- 
tnren hoven 12° C. kan die afwijkinp nog gedurende zekeren tijd 
blijven bestaan. Hoe gi'oot zij is, en hoe lang zij blijft voortduren, | 
zal afhangen van de (geheel onbekende) thermische voorgeschiedenis | 
van het element benevens van zijne temperatuur op het oogenblik * 
van gebruik. j 
I 
11. Men bedenke verder, dat het nut van een scherp gedefi- | 
nieerdet) standaard ook daarin bestaat, dat hij te allen tijde door j 
een ieder kan worden gereproduceerd. Ook zondei- kontiole door | 
een der Rijkslaboraloria, die trouwens, gelijk boven is uiteengezet, | 
beteekenis niet heeft, moet men de volkomen zekerheid hebben, dat ' 
een WESTON-normaalelement, volgens bepaalde voorschriften gemaakt, j 
te allen tijde de E.K. bezit, die het bij de temperatuur bij welke j 
het zich bevindt, behoort te bezitten. Zulks klemt te meer, daar | 
degene, die zulk een element samenstell, het als standaard gebruikt j 
en afwijkingen in de E.K. niet aanstonds door hem kunnen worden j 
ontdekt, zoodat alle metingen, met zulk een ,, standaard” uitgevoerd, ' 
foutief zijn. Nu hangt het echter bij gebruik van een 12.5 gew. 7» 
amalgaam, zoowel volgens het onderzoek van Bijl als volgens dat 
van E. E. Smith, geheel van de wijze van afkoelen van het amalgaam 
na het bereiden daarvan af, of het ontstane systeem bij temperaturen 
beneden 12° C. stabiel of metaslabiel is. Is het amalgaam na het 
