1116 
ionen op den voofgrond, dan komt een algebraïsclie som tot uit- 
drukking van een positieve lading, gelijk zooeven bedoeld en een 
negatieve, welke de anionen aan de oppervlakte der drupjes aan- 
brengen. Hij toenemende verdunning nadert de algebraïsche som 
tot nul en wordt dit overgangspunt zelfs overschreden. 
Het kation speelt bij dit proces, voorzoover wij thans kunnen 
nagaan geen rol van eenige beteekenis. 
Uit de onder elkander opgestelde graphische voorstellingen blijkt 
een en ander nader, allereei'st de bijzonder kleine negatieve ladingen 
van de sterke oplossingen van het anorganische zout, dan de opvallende 
overeenkomst in vorm en intensiteit van de negatieve phasen der 
ladingen van benzoas natricus en benzoezuur; zoodat zelfs hun 
overgangspunten nagenoeg samenvallen. 
Men kan zich dus denken, dat hoewel de kationen en anionen 
in deze vloeistoffen gelijkelijk vertegenwoordigd zijn, de laatsten in 
den zin van Lenard’s voorstelling naar de oppervlakte der druppels 
worden gedreven, zoodat de invloed der anionen grooter is dan die 
der kationen. Dit naar de oppervlakte komen der moleculen wordt 
door toevoeging van rietsuiker bevorderd; hierdoor zullen, omdat 
de positieve en negatieve ionen bijna in dezelfde mate naar buiten 
gedrongen worden — de positieve iets meer dan de negatieve 
— alle ladingen versterkt worden. Toevoeging van keukenzout 
daarentegen verzwakt negatieve ladingen, ja heft ze zelfs op. 
Zouttoevoeging versterkt klaarblijkelijk alleen de positieve ladingen 
en oefent daardoor invloed op de algebraïsche som. De lyotrope 
reeksen gelden merkwaardigerwijze ook voor de daarbij voor den 
dag komende verzwakkende werkingen. 
Dezelfde beschouwingen gelden voor de vroeger behandelde posi- 
tieve en negatieve ladingsphasen van eenige termen uit de vetzuur- 
reeks; propiouzuur, boterzuur, valeriaanzuur en capronzuur. De 
grootste negatieve ladingen komen bij het capronzuur, de geringste 
bij het propiouzuur voor. Hun positieve ladingen zijn bijzonder 
intensief, in verband met de omstandigheid, dat wij hier met vlrnch- 
tige, de oppervlaktespanning verlagende geheele moleculen te doen 
hebben. 
De positieve ladingen stellen wij afhankelijk van de lading der 
condensatiedrupjes — de nevel is geladen van de verstuivingsspits 
af — , waarvoor de geheele moleculen naar hun vluchtigheid en 
oppervlakte-activiteit aansprakelijk zijn. Dq negatieve ladingen diQwk.e,n 
wij ons teweeggebracht door de anionen, die, conform Lenard’s 
hypothese aangaaride de watervalelectriciteit, bij het neerkomen der 
drupjes in de buitenste laagjes van deze in de meerderheid zijn. 
