1133 
een bepaald patroon bestaan; de bouw van dit nieernialen lierliaalde 
patroon is ecliter merkwaardiger wijze bij het hexagonale beeld 
anders dati in het geval van het octogonale beeld, ondanks de om- 
standigheid, dat de absorptie der RöNTOioNstralen bij ?/?/ea-lamelleu 
van zóó geringe dikte geene noemenswaardige beteekenis kan hebben. 
Blijkbaar toch is de bijzondere aard dier patronen hier afhankelijk 
van de wijze, waarop de nit de bovenste lamel uittredende secun- 
daire straling bij deti doorgang door de daarop volgende lamel be- 
ïnvloed wordt; eene beïnvloeding, die schijnt te varieeren met de 
grootte van den hoek, waarojider twee opeenvolgende lamellen elkaar 
kruisen^). De hier vastgestelde structuur van het diffractie-beeld als 
die van een patroon, dat een zeker aantal malen, gelijk aan het 
volle aantal der gesuperponeerde lamellen in één vollen rondgang 
(hier dus 6, resp. 8 malen), herhaald wordt, — werd eveneens bij alle 
andere combinatie’s teruggevonden; deze structuur is voor zulke 
ditïractie-beelden van lamellaire complexen blijkbaar als de normale 
te beschouwen. 
Op grond van de ervaringen in deze en andere gevallen gewonnen, 
kan men derhalve wel algemeen zeggen; Wanneer het centrale ge- 
deelte van een uit monokliene, loodrecht op het hristallografische si/rn- 
nietrie-vlak gemeden lamellen opgehomod, regelmatig complex, door- 
straald luordt met Rö^Tomstralen, dan zal, als de hoek ivaaronder 
2jr 
twee opeenvolgende lamellen elkaar kruisen gelijk is aan - , het 
aldus verkregen normale diffractie-beeld eene n-tallige symmetrie be- 
zitten, en dus bestaan uit eene n-malige herhaling van een zelfde 
vlekkenpatroon. De beelden van de aldus mogelijke rechts- en links- 
draaiende complexen zijn steeds gelijk. 
§ 4. Hieruit blijkt nu reeds dadelijk, dat met optisch rotatie- 
vermogen toegeruste 'p?,Q\\óiO-tetragonale kristallen, voor zoover ze 
niet uit eene met eigen moleculair draaïingsvermogen begiftigde 
1) Over de veranderingen van het RöNTGENbeeld bij den doorgang der afgebo- 
gen stralen door één, daar echter identiek geörienteerd plaatje der zelfde stof, zie 
men o.a.: R. Glocker, Ann. der Physik, ( 4 ), 47 , 577, (1915). 
Wij zijn thans bezig met eene systematische onderzoeking van de wijzigingen, 
die volgens onze in het bovenstaande beschreven ervaringen, het diffractie-beeld 
van eene lamel schijnt te ondergaan, wanneer de secundaire stralen vervolgens 
eene tweede lamel passeeren, die ten opzichte der eerste over zekeren hoek c 
gedraaid is. Dat er bij dit verschijnsel geen sprake kan zijn van louter super- 
positie’s der beelden, schijnt alreeds te moeten volgen uit het onmiddellijk in het oog 
vallende feit, dat vele der buitenste en over de gansche plaat verspreide, intensieve 
vlekken van -de figuur 1, welke toch op dezelfde schaal geteekend is als de figuren 
2 — 7, in deze laatste beelden, zooals bijv. reeds in het relatief eenvoudige geval van 
fig. 4, geheel en al ontbreken. 
