J135 
in het diffractie-beeld ontstaat ecliter alleen bij zulke complexen van 
lamellen, wanneer deze daarin niet onder 45°, doch onder 90° f>o- 
kruist zijn, zooals bewezen wordt door hot in stereogratische projectie 
in fig. 4 weergegeven ditfractie-beeld, dat door ons met behulp van 
een zorgvuldig geconstrueerd ?H/c’u,-complex verkregen werd, waarin 
de muscoviet-l&meWQn elkaar loodrecht kruisteri (tig. 4). Wanneer 
dus pseudo-tetragonale kristallen al uit elkaar kruisende lamellen 
bestaan, dan ki'innen deze slechts hoeken van 90° met elkaar in- 
sluiten. Maar de theorie der optische superpositie leert nu ’), — en de 
experimenten van Nörrkmbkrg en anderen zijn daarmede in feitelijke 
overeenstemming, — dat eene combinatie van zulke elkaar onder 90° 
kruisende lamellen nimmer het optreden van eene oi)lische rotatie in het 
kristal tengevolge kan hebben. De onderstelling van zulk eene siructunr 
is dus slechts gewettigd voor pseudo-tetragonale kristallen zonder 
draaïingsvermogen, en daarmede vervalt de geheele verklarings- 
mogelijkheid volgens Mai-Lard’s hypothese voor het rotatie-vermogen 
van werkelijk optisch-actieve pseudo-tetragonale kristallen, voor- 
zooverre nl. hunne chemische moleculen zélve (/een draaïingsvermogen 
bezitten. Voor déze soort van objecten, zooals bijv. voor het pseudo- 
tetragonale aetUyleendiamine-sulfnai, zal dus in elk concreet geval 
naar eene andere verklaringswijze moeten worden omgezien. 
^ 5 . Bij eene nadere beschouwing der oorsproidielijke fotografi- 
sche beelden, verkregen met behulp van de hexagonale en tetragonale 
combinaties, aan welke de projectie-figuren %i en 3a bearït woorden, 
bleek het, dat weliswaar de ligging der vlekken geheel met die van 
de normale beelderi 2a en 3a overeenstemde, maar dat er eene 
duidelijke en streng wettelijke abnormaliteit in de intensiteitsverdeeling 
der vlekken erkenbaar was, zoodat gel ijk waardige vlekken in het 
beeld niet meer dezelfde intensiteit hadden. Vooral bij de vlak nabij 
het centrum gelegene, zeer intensieve vlekken, was dit verschijnsel 
opvallend duidelijk. Nader onderzoek leerde, dat de verdeeling der 
intensiteiten in beide beelden was, zooals ze in de tiguren 2é en 3é 
is weergegeven, en dat die intensiteitsverdeeling symmetrisch was 
naar slechts één enkel vlak. Dat deze abnormaliteit niet af hankelijk 
is van den stand van het preparaat ten opzichte van het vlak der 
antikathode, of ten opzichte der stralenbron in het algemeen, werd 
aangetoond, door het preparaat eerst bij de proef in een bepaalderi 
stand te plaatsen en het dan in zijn eigeri vlak over zekeren hoek, 
b In 1906 heeft Prof. Lorentz de thorie der optische verschijnselen in zulke 
stelsels van gesuperponeerde lamellen nogmaals ontwikkeld. Zijne bevindingen 
stemmen in hoofdzaak met die van Mallard overeen. 
