1148 
omhoog. De meiiscli is dus, gelijk ook verder zal blijken, in staat beide 
pigmenten uit het voedsel op te nemen, hierin verschillende van de 
koe, die nitsluitend carotine en van de kip, die nitsluitend xanthoph} 11 
opneemt. 
Het onderzoek had tot dnsver aangetoond, dat bij gebruik van 
een voeding met veel carotinoïeden het lipochroomgehalte van het 
bloedsernm vrij snel stijgt, en dat het betrekkelijk spoedig daalt bij 
eene voeding, die arm is aan deze pigmenten. Wij wensehen verder 
te onderzoeken, hoe het gesteld is met het lipochroomgehalte \'an 
andere organen dan het bloed. 
Tabel IV geeft hierop een voorloopig antwoord. 
De studie dezer tabel veroorlooft eenige gevolgtrekkingen : 
1. Het lipochroomgehalte der verschillende weefsels is zeer 
verschillend. Het bloed is het armste aan dit pigment, ook als men 
zijne hoeveelheid op droge stof berekent, waarbij het watergehalte 
van het bloed op ongeveer 80 7 <. *ïiag worden aangenomen. Het 
rijkste aan lipochroom is de bijnier; dan volgt gewoonlijk de lever 
(in enkele gevallen bevatte het vet meer pigment dan de lever), 
dan vet en milt. Van deze laatste bevat nn eens het vet dan de 
milt meer kleurstof. 
De groote lipochroomrijkdom van bijnier en lever bewijst, dat 
deze organen hunne kleurstof niet eenvoudig danken aan het 
deponeeren van het gekleurde lichaamsvet in hun weefsel. Er moet 
een electieve affiniteit van deze weefsels voor het lipochroom bestaan. 
2. Op een enkele uitzondering na (No. 6) werden ook in die 
gevallen, 'waar in het bloed geen lipochroom kon worden aangetoond, 
in de organen toch belangrijke hoeveelheden pigment aangetroffen. 
Om een enkel voorbeeld te noemen : bij patiënt No. 40, bestond een 
vrij hooge waarde voor de bijnier, terwijl het bloed vrij was van 
pigment. In andere gevallen (bv. No. 3) vindt men in alle weefsels 
lage waarden, in geval 6 zelfs nagenoeg niets. Er valt geen enkele 
regel te ontdekken in de verhoudingen van hel lipochroomgehalte 
der verschillende weefsels. 
Volgens de gegevens, die ons thans ten dienste staan, moet een 
geringe lipochroom waarde van het bloed in de eerste plaats worden 
toegeschreven aan het gebruik van lipochroomarm voedsel. Aangezien 
wij dikwijls naast lage bloedpigmetitwaarden, normale of hooge 
orgaan-waarden vinden, volgt hieruit, dat deze organen (in het 
bijzonder lever ert bijnier) bij gebrek aan lipochroomrijk voedsel, 
de kleurstof hardtiekkig vasthouden. 
