1153 
horizontale versclniivingen langs tiorizoiitale vlakken worden be- 
ïnvloed, doch deze laatste verscliuivingen beheerschen inel in de 
eerste plaats het tnorphologische beeld en blijven bij onze uileen- 
zettingen buiten beschouwing. Op de verdeeling der transversale 
breuken, die wél het morphologische beeld beheerschen, is de samen- 
stelling der geantiklinaleu nabij de oppervlakte — althans voor- 
zoover de door ons alleen beschouwde grootvorinen betreft — dus 
slechts vaii geringen invloed.' En indien de genoemde vlakken nabij 
de oppervlakte in hoofdzaak min of meer horizontaal zijn, hetzij 
oorspi'onkelijk of na overschinvingsbewegingen, dan is de samen- 
stelling ook op de ontwikkeling der vertikale longitudinaalbreuken 
slechts van geringeii invloed, zoodat dan het mor|)hologische beeld 
in hoofdzaak wordt beheerscht door lichting en grootte der snel- 
heid op verschillende punten van den bewegenden geantiklinaal. 
Indien de korst nabij de oppervlakte niet deti directer) invloed der 
drukkracliten ondervindt, dan zullen hier in hoofdzaak slechts passieve 
verplaatsingen optreden. Bij de beoordeeling der breukvorming dient 
hiermede rekening te worden gehouden. 
Indien in het vervolg van breuken wordt gespi’oken, dat) is daarbij 
de mogelijkheid van het optreden van, in wezen daarmede verwante, 
flexuren voorondersteld. 
Beweging der geantiklinalen. 
De beweging van een geantiklinaal kan in groote trekken worden 
beschreven door in de eerste plaats aan te geven hoe zich de pro- 
jecties der geantikiinaalas op het hoi'izontale vlak en op een vertikaal 
vlak ongeveer evenwijdig aan [)et beschotiwde deel der geanti- 
klinaaias bewegen. Beschouwen we verder de doorstiede van het 
oppervlak van den geantiklinaal met een vertikaal vlak loodrecht 
op de geantikiinaalas, dan is eveneens van belang, hoe zich deze 
doorsnede zal bewegen. We beschouwen in deze mededeeling alleen 
de beweging van de horizontale projectie der geantikiinaalas. 
Van een geantiklinaal, die zich min of meer vrij in horizontalen 
zin, b. V. als eilandenreeks in de richting van de)) oceaan kan be- 
wegen, zal het bewegingsbeeld goeddeels in de beweging der hori- 
zontale projeclie tot uiting komen. Verlenging door buiging op 
grootere diCf/te zal nabij de oppervlakte door min of meer regelmatig 
langs de as verdeelde ti-ansversale of diagonale, meer of minder gapende 
breukvlakken zichtbaar kunnen zijn. Zeesti’aten kunnen ter plaatse 
van dergelijke breukvlakken voorkomen. In de eilandenreeks Sumatra- 
Java-Kleine Soenda eilanden komen b.v. nabij en in Straat Soenda 
talrijke transversale breuken voor, waarlangs bijna steeds het westelijke 
