1156 
Z.0. In West-Ceram en op de eilanden tiisschen Ceram en Boeroe 
zijn N.0. gerichte strekkingen bekend geworden '). Het tertiaire 
hetengebergte vertoont dus belangrijke ombuigingen van Ceram naar 
Boeroe. 
Wij hebben er reeds vroeger op gewezen "), dat de jongste berg- 
vorniing in dit gebied door ons als een jongere phase in hetzelfde 
ontwikkelingsproces en als een getrouwe voortzetting der tertiaire 
bergvorming wordt beschouwd. Van de tertiaire phase kennen we 
slechts de elastische vormverandering op grootere diepte, van de 
jongste phase slechts de verbroken korst nabij de oppervlakte. We 
zien echter dat beide verschijnselen elkander aanvullen en dat de 
plaats van sterke buiging in de horizontale projectie der tertiaire 
|)looiingsassen samenvalt met belangrijke- 'transversale dislocaties der 
tegenwoordige geautiklinalen ’). 
Een der tallooze mogelijke vormveranderingen, welke op dergelijke 
wijze in de horizontale projectie kunnen ontstaan is - zonder hier 
direct het geval Ceram-Boeroe op het oog te hebben — in fig. 2 
Fig. 2. Een der mogelijke ontstaanswijzen van diepe dwarsstraten (zooals straat 
Manipa tusschen Ceram en Boeroe). 
voorgesteld. Veronderstellen we dat de punten C, en Z), der hori- 
zontale projectie in een volgende phase in C, en Z), zijn gekomen, 
dan heeft aan weerszijden van het tusschengelegen snijpunt een 
snelle toename van tegengesteld gerichte snelheden plaats, waardoor 
de brekende korst in de eerste plaats hier belangrijke transversale 
breuken zal vertoonen. 
Veronderstellen we een ideale vrije beweging in horizontalen zin 
zonder vervorming van de geautiklinaal, dan zullen alle punten 
zich met dezelfde snelheid in horizontale richting verplaatsen. 
Wordt de vrije horizontale beweging belemmerd, dan zal het o.a. 
b L. Ruïïen en W. Hotz. De geologische expeditie naar Ceram. 9e Verslag, 
Tijdschr. Kon. Aardr. Gen. XXXVI, 1919. 
2) H. A. Beouwer. loc. cit. 
Deze transversale bewegingen kunnen ook reeds tijdens vroegere phasen der 
bergvorming hebben plaats gehad, maar het tegenwoordige morphologische beeld 
wordt in hoofdzaak beheerscht door de jongste bewegingen langs dezelfde of langs 
andere gelijksoortige breuken, die de rol der oudere hebben overgenomen. 
