1 181 
der eleetrisehe variabele» iiiel een verandering in lief. karalder der 
centra van licliteinissie 0 |)(reedt. 
Nadat J. Stark dit reeds tlieoretisch voor gei'inge optische dikte 
had afgeleid (Ann. d. Phjs. (4) 14, 506, (1904)), is Cl. I). CiiiM» 
hieiop later ternggekonien (Phil. Mag. (6) 27 , 27-8 (’14);Phys. Pev. 
(2) 15 , 33 (’20)). 
Juist uit het feit, dat de hoeveelheid geëmitteerd licht bij bena- 
dering evenredig is met de strootnsterkle, volgt, dal de lichtemissie 
in principe noch te wijten is aan ionisalie, noch aan recombinatie 
(na voorafgaatide ioniseeringj. Het is bekend, dat het experimenleel 
waarschijnlijk is gemaakt, dat ook zonder ioniseei'ing lichtemissie 
kan plaats vinden. Dit is trouwens in overeenstemming met de 
theorie van Bohr c. s., welke concludeert, dat er straling optreedt, 
wanneer een electron van een meer naar buiten gelegen baan naar 
een meer naar binnen gelegen overspringt, waarbij dan de onder- 
stelling is te voegen, dat in de meeste gevallen van eleetrisehe ont- 
lading het electron, dat van de eene baan in de andere valt, nimmer 
geheel van de kern is gescheiden geweest. 
Child toont aan, dat wanneer de lichtemissie te danken ware aan 
de recombinatie van ionen, deze emissie bij benadering evenredig 
moest zijn met de tweede macht van de stroomsterkte ; en het- 
zelfde zou gelden, wanneer men ioniseering voor oorzaak der licht- 
emissie aanzag. Terwijl het aantal recornbinaties uit complete ioni- 
seering resulteerend afhangt van het product van positieve en 
negatieve ionen en dus evenredig is met de tweede macht van de 
aanwezige elecironeu, hangt het aantal partieele ioniseeringen ') 
alleen van het aantal aanwezige electronen af, dat de partieele 
ioniseering veroorzaakt. Dit is dientengevolge e\’enredig met de eerste 
macht van het aantal aanwezige electroueti. 
De voorgaande berekeningen") hebben geleerd, dat inderdaad in de 
lichtende zuil electronen in grooteu getale aanwezig zijn en dat het 
stroomtransport daardoor in overwegende mate geschiedt. Daarmede 
is aangetoond, dat de stroom bij benadering exenredig is met het 
aantal aanwezige electronen. Met het laatste is het aantal partieele 
ioniseeringen evenredig, waaruit dan direct volgt de evenredigheid 
der lichtemissie met de stroomsterkte. Men zal immers geredelijk 
inzien, dat het aantal recornbinaties voortvloeiend uit partieele ioni- 
seering, evenredig is met het aantal partieele ioniseeringen. 
b. Het is duidelijk, dat ons inzicht omtrent de centra der licht- 
b Onder partieele ioniseering zij verstaan de vergrooting van den afstand van 
één der electronen tot de atoomkern, zonder dat afscheuring plaats vindt. 
2) Vergel. § 5c- noot en § 6. 
