1192 
waarneming, dat 1 grarnatoom Al oplost op 1 grammolecuul NaOH. 
Soortgelijke waarnemingen werden ook door Prescott en Lyte ’) 
verriclit. Geruimen tijd later werd door Noyes en Whitney *) een 
onderzoek ingesteld naar de grootte van het moleculairge wicht van 
de natriumverbinding, op grond van de vriespuntsdaling, welke bij 
het , .oplossen” van Al in NaOH zou optreden. Daar liierbij echter 
geen merkbare verandering in het vriespunt plaats had, en dus het 
aantal deeltjes, vóór en na het oplossen gelijk moest zijn, besloten 
zij tot de samenstelling: NaAlO,, dit zou dan in twee ionen gesplitst 
zijn en aldus evenveel deeltjes vormen als de oorspronkelijke NaOH- 
oplossing. Dat deze redeneering buitengewoon zwak is, en weinig 
geschikt als krachtig argument voor de samenstelling NaAlOj, be- 
hoeft hier niet nader betoogd. 
Hekz^) schrijft aan de aluminaten de samenstelling: Na, AIO, en 
Al 
KjAlO, toe, daar hij in oplossing de verhouding Na: — gelijk 1:1 
O 
vindt. Daarentegen komt Wood®) op grond van soortgelijke proeven 
weder tot de samenstelling: NaAlO,; hoewel uit zijn getallen de 
verhouding NaOH : Al^O, vaak veel grooter blijkt, dan met deze 
samenstelling overeen zou komen. 
Hantzsch®) verrichtte geleid baarheidsmetingen in aluminaatoplos- 
singen van verschillende concentratie en concludeert hieruit, dat het 
aluminaat zich gedraagt als een zout van een éénbasisch zuur. Bij 
dergelijke zouten, die zelfs in tamelijk geconcentreerde oplossingen 
zeer belangrijk ontleed zijn, waarbij ten deele kolloïdaal Al(OH), 
ontstaat, verliest deze geleidbaarheidsmethode haar waarde geheel. 
Men is zelfs in het geheel niet zeker van den aard der aanwezige 
ionen. De waarnemingen van Hantzsch kunnen ons dus omtrent de 
samenstelling dezer zouten niets leeren. 
Ten slotte kan nog vermeld worden, dat door Slade^) getracht 
is de samenstelling op te sporen, door toepassing van de massa- 
werkingswet op aluminaatoplossingen, welke met Al(OH), in even- 
wicht zijn. Het bedenkelijke hiervan is, dat in verdunde oplossingen, 
de oplosbaarheid van Al(OH), uiterst gering is, zoodat kleine waar- 
nemingsfouten een zeer grooten invloed op de einduitkomst krijgen. 
b Journ. Amer. Ghem. Soc. 2, 27 (1880). 
2) Chem. News 51, 109 (1885). 
b Zeitschr. f. phys. Ghem. 15, 694 (1894). 
b Zeitschr. f. anorg. Ghem. 25, 155 (1900). 
b Journ. Chem. Soc. 93, 411 (1908). 
6) Zeitschr. f. anorg. Chem. 30, 296 (1902). 
b Zeitschr. f. Elektroch. 17, 261 (1911). 
