1198 
sterk hoven lijn Hl, welke de oplosbaarheid van y voorstelt. Dit 
verschijnsel eischt onze bijzondere aandacht. Was immers tusschen 
de vaste phasen, waarop de lijnen I en III betrekking hebben, geen 
continue overgang mogelijk, dan zou men kunnen verwachten, op 
lijn I te blijven zoolang nog de gelachtige phase aanwezig is, om 
daarna plotseling tot lijn III te dalen. Het hier waargenomen ver- 
schijnsel kan verschillende oorzaken hebben; 
a. Er is een continue overgang tusschen de vaste phasen der 
lijnen I en III; tusschen deze lijnen moet men zich denken een 
geheele reeks andere lijnen, betrekking hebbende op deze continu 
varieerende phasen. 
h. Denkt men zich de omzetting van a in y tot stand te komen, 
dooi'dat primair de « deeltjes oplossen en uit deze oplossing y kristal- 
liseert, dan is het mogelijk dat deze beide processen met zeer onge- 
lijke snelheid plaats vinden. Ging de kristallisatie zeer snel in ver- 
houding tot het oplossen van «, dan zouden de tusschen lijn I en 
lijn III gelegen waarden bereikt worden. 
Zooals reeds gezegd, gaat echter juist de kristallisatie buitengewoon 
langzaam, terwijl het oplossen der deeltjes van preparaat « vlugger 
geschiedt. Verklaring b is dus niet houdbaar en daar het wel niet 
gemakkelijk gelukken zal eenige andere plausibele verklaring te vinden, 
meen ik de proeven het best te kunnen interpreteeren, door de 
aanname van een continuen overgang tusschen de vaste phasen 
welke op lijn I en lijn III naast de oplossingen coëxisteeren. 
Voor lijn III is deze vaste phase, zooals uit de microscopische 
beschouwing en ook uit de analysen der resten blijkt, het gekristal- 
liseerde aluminiumhydroxyde : Al^O, . 3 H^O- Beschouwen we de 
resten van de op lijn 1 liggende punten (N®. 1 — 11), dan blijkt dat 
de lijnen, welke bij elkaar behoorende oplossingen en resten ver- 
binden, geen gemeenschappelijk snijpunt binnen den driehoek ver- 
toonen. De gelachtige phase, welke langs lijn I coëxisteert naast de 
oplossingen moet dus zijn een product van wisselendesamenstelling, 
rijk aan water en dat bo\endien (zie analysen) een zekere hoeveel- 
heid alcali gebonden heeft. Natuurlijk is lijn I geheel rnetastahiel ten 
opzichte van lil, doch ten gevolge van de geringe omzettings-snel- 
heid goed te bepalen. 
Overzien we thans de met preparaat (1 verrichte bepalingen, dan blijkt 
dat deze de tusschen I en III gelegen lijn II vormen (fig. II, lijn .S.È') ; 
bovendien zwellen de deeltjes in de meer geconcentreerde oplossingen 
sterk, in de verdunde niet merkbaar. We moeten dus in eik geval 
den vorm /? als metastabiel beschouwen ten opzichte van y, hoewel 
het mij, ondanks talrijke pogingen, niet gelukt is den overgang i?— >-y 
