779 
Teneinde de werkelijke vleugelteekening in deze geschematiseerde 
zeshoekjes in te teekenen, moet men haar daarop projecteeren, dus 
den vleugel scheef omlaag of omhoog geslagen denkeïi en dan het 
kleiirenpatroon op een veidicaal vlak in ’t verkort weergeven. 
Verder is het wenschelijk, de prpjectiemethode ook toe te passen 
op den rug- en den buikwand van ’t lichaam, zoodat de omtrek 
der figuur niet meer beantwoordt aan dien van den zijdelingschen 
aanblik van ’t dier, maar eenigszins een trapezium vormt, welks 
boven- en onderzijde met de middellijnen van rug en buik samen- 
vallen, of nog beter daarover een weinig heen reiken. Men kan 
ook zeggen, dat het licliaam wordt platgeknepeti in de l•ichting 
van links naar rechts, en dus hooger gemaakt in de richting lood- 
recht daarop, gelijk dat bij gedroogde exemplaren zoo vaak in 
werkelijkheid het geval is. 
Wat den stand der beide vleugelzeslioeken ten opzichte van elkaar 
aangaat, zoo meen ik dat zij in één en dezelfde horizontale as 
achter elkaar behooren geplaatst te worden, en dus niet zoodanig, 
dat de voorrand van den achtervleugel onder den achterrand van 
den voorvleugel duikt. In omvarig mogen beide vleugels aan elkaar 
gelijk voorgesteld worden. 
Voor beide deze opvattingen vindt men de argumenten bij de 
vleugels van vele Hepialiden. 
Bij het onderzoek komen achtereenvolgens in aanmerking: 
a. de vergelijking der teekening van de thoracale- met die van 
de abdominale ringen bij één en hetzelfde individu, dus achtereen- 
volgens bij de rups in hare opvolgende instars, de pop en den 
vlinder ; 
b. de vergelijking van de kleurpatronen dier stadiën in liun ge- 
heel, met elkaar bij eetizelfde soort; 
c. de onderlinge vei-gelijking van verwante soorten in hunne 
opvolgende toestanden. 
Van elk dezer vergelijkingen moge een voorbeeld volgen ; 
Uit de mij ter beschikking staande Sphingidenrupsen kies ik de 
volwassen rups van Frotoparce conoolvuli (en wel de bruine 
variëteit) als een geschikt geval ter vergelijking van de thoracaal- 
met de abdominaalteekening. Het verhand tusschen beide* is bij deze 
soort n.i. zeer gemakkelijk en duidelijk waar te nemen, en daarbij 
treft het ons, dat de eerstgenoemde een primitiever karakter schijnt 
te bezitten dan de laatste. Immers op den thorax ontbreken de 
schuin opstijgende zijstrepen, die voor de achterlijfsringen van deze 
en zoovele andere Pijlstaartrupsen zoo kenmerkend zijn. De teekening 
is beperkt tot overlangsche liclite en donkere strepen, die echter 
