781 
naar de aeljfergrens van het segment weer van elkaar te verwijderen. 
Zoodoende verbreedt zicii de dorsaalbaan naar die achlergrens toe 
tot een driehoekig veldje, dat eenigszins liet karakter van een zelf- 
standige vlek aanneemt, waartoe nog bijdraagt, dat vlak daarvóór 
op het midden van liet abdominaalsegment een herhaling gevonden 
wordt van het zwarte mediaanstreepje op den voorsten annulus. 
Ook bij den aanblik van terzijde springt de overeenkomst tiisschen 
thoracaal- en abdominaalteekening in het oog, maar tegelijk de 
afwijking der laatstgenoemde van den oorspronkelijken toestand ten- 
gevolge der differentiatie van de schuine, caudaalwaarts opstijgende 
lichte strepen, die aan hun dorsale zijde bij wijze van zoom begeleid 
worden door een verdonkering van de zwartbruine grondkleur, (door 
V. Voss ,,dnnkle Grundirung” genoemd). Deze schuine lichte strepen 
loopen achterwaarts juist op de bovenvermelde witte subdorsaal- 
vlekken uit, de donkere zoomen naast hen op de zwarte stippen met 
hunne achterwaartsche voortzetting. 
Een dergelijke verbreeding en verdonkering der bezooming, als 
door deze stippen wordt gevormd aan het doi'saie uiteinde der schuine 
strepen, vindt men ook aan hun ventraal begin, ter lioogte van het 
stigma. Maar terwijl het stigma gelegen is aan den achterkant der 
witte diagonaalstreep (op de groef tussclien en 4*^®" annulus), 
ligt de genoemde donkere vlek er vóór op den 2®*®" annulus, terwijl 
nog meer naar voren ook het correspondeerende deel van den 1®*®" 
een paar donkere vlekken draagt (praestigmale vlekken). Ook het 
stigma zelf is donker gekleurd. Ventraal waarts van het stigma loopt 
de donkere diagouaaistreep nog door over de achterste vier annuli 
van het voorgaande segment, en bereikt den onderrand van den 
breeden lichten siibstigraaalband, waar zij overgaat in de horizontale 
golfstreep boven de basis der bnikpooten. 
Bij de bruine variëteit van convolviili is het nu zonder meer duidelijk, 
dat al deze vlekken en strepen niet anders zijn dan meer of minder 
gedifferentieerde onderdeelen van het algemeene of grondpatroon, 
dat uitsluitend bestaat uit rijen van lichte vlekjes op donkeren grond, 
die zich streng aan de annuli houden, en zich dus op ieder abdorainaal- 
segment acht maal herhalen. Het aantal vlekjes in iedere vertikale 
rij is groot, maar toch vrij standvastig, n.1. 13 ter weerszij der 
middellijn. 
De bovenbeschreven zwarte vlekken berusten op samenvloeiing der 
donkere streepjes, die de witte vlekjes scheiden, de lichte plekken 
daarentegen op het wegvallen van een of meer dezer streepjes. Zoo 
zijn ook de lichte diagonaalstrepen opgebouwd uit een schuin op- 
klimmende reeks van acht grooter geworden lichte vlekjes, hun 
