782 
donkere bezooming uit een diergelijke trap der dorsaalwaarts gelegen 
zwarte blokjes. 
Bij vergelijking met de groene variëteit blijkt, dat bij deze van 
de geheele grondteekening niet anders is overgebleven dan de grootere 
donkere vlekken, n.l. de snbdorsale, de epistiginale, de praestigmale, 
de stigmale en sporen van de basale vlek. Van deze verraden de 
epistigmale vlekken hun karakter als onderdeel van de donkere 
bezooming der diagonaalstrepen nog duidelijk door hun schuin uit- 
gerekte gedaante in dorso-caudale richting, dus wijzende naar de 
subdorsaalstreep van het volgende segment. 
Op den metathorax der groene variëteit zijn de subdorsaalstippen 
in dubbel aantal aanwezig, op den mesothorax in enkel. 
Vooruitloopend op de vergelijking der rupsenteekening met die 
der vlinders, zij hier in ’t voorbijgaan opgemerkt, dat dit laatste 
stippenpaar bij den Atroposvlinder zich als de oogpunten in de 
doodskopteekening handhaaft. 
Daar in de collectie Kallenbach van de convolvuli-i'\x^^ ook een 
halfwas exemplaar voorhanden is, had ik gelegenheid dit met de 
volwassen rups te vergelijken, en mij zoodoende te overtuigen, dat 
de lichte subdorsaal vlekken der abdominaalsegmenten van deze laatste 
werkelijk de overblijfselen zijn van een volledige subdorsaallijn, die 
zich oorspronkelijk over alle segmenten uitstrekte, evenzeer als de 
substigmaallijn. Op de abdominaalsegmenten wordt echter deze sub- 
dorsaallijn telkens afgebroken door de diagonaallijnen, die, hoewel 
smal en weinig in ’t oog vallend, toch volledig aanwezig zijn, en 
vóór het stigma versmelten met de segmenten der substigmaallijn, 
waardoor telkens een witte driehoekige vlek ontstaat. Wat echter 
deze halfwas-rups in ’t bijzonder van de volwassene onderscheidt, 
is de gelijkmatig donkere grondkleur, waartegen een groot aantal 
kleine witte, ovale tuberkeltjes scherp uitkomen, gerangschikt in 
meerdere rijen op de acht annuli. Op de lichte overlangsche lijnen 
komen deze tuberkeltjes evenzeer voor; men krijgt niet den indruk, 
dat zij iets te maken hebben hetzij met de donkere, hetzij met de 
lichte kleur; hun tint is ook veel witter dan de laatstgenoemde. 
Men kan dus slechts denken, dat zij bij de laatste vervelling ver- 
dwijnen, om plaats te maken voor de (tamelijk regelmatige) witte 
vlekjes in de donkere grondkleur. 
Overgaande tot de vergelijking der convolvuli-Y\\\i^ met die 
van atropos en ligustri, blijkt de’ teekening dezer twee in al die 
kenmerken, welke als secundaire wijzigingen van het grondpatroon 
kunnen beschouwd worden, met die van convolvuli overeen te 
stemmen, terwijl daarentegen die partijen der oorspronkelijke 
