788 
der zijv'lakken van den inelalliorax niet sleclits op de aclitervlengels, 
maar ook nog op den wortel der voorvleugels voort, zij het niet 
tot aan den voorrand daarvan. 
De Doodskopteekening op de rugzijde van meta- en mesothorax 
laat zich geinakkelijk ternghrengen op donkere vlekken op lichten 
grond: twee paar op den meta-, één op den mesothorax, zooals die 
ook bij de rnps, en verder bij de imagines van vele Sphingiden, 
gelijk ook bij andere naclitvlinder-families, worden gevonden. De 
omtrek van den doodskop beantwoordt aan de dorsale of middelste 
donkere overlangsche thoracaallijn, die ook bij convolvuli en ligustri 
het middenveld A^an het borststuk begi-enst. Ook de ventrale of 
zijdelingsche lijn is bij ntropos aanwezig, en daaronder de epipterj- 
giale strook van lichteren tint, die echter bij atropos niet grijs 
(zooals bij convolvuli) of wit (zooals bij liguslri), maai- blauwachtig 
grijszwart is, en dus veel minder in het oog valt. 
Wanneer wij ten slotte nog de drie stadiën van Chaerocampa 
celerio, zoowel met elkaar als met de correspondeerende der drie 
bovenbesproken Sphingiden vergelijken, dan vinden wij al de daarbij 
\ermelde eigenaardigheden terug, maar in sommige opzichten vol- 
lediger en duidelijker, in andere meer oorspronkelijk, in nog andere 
daarentegen sterker gewijzigd of op eenigszins afwijkende manier. 
Bij de volwassen rups b.v. is de tegenstelling tiisschen thorax en 
abdomen van denzelfden aard en even sprekende duidelijkheid als 
bij die van convolvuli. De dorsaalteekening is slechts door een dunne, 
maar scherpe zwarte mediaanlijn, die over den geheelen thorax en 
de voorste drie abdominaalsegmenten te vervolgen is, gemarkeerd. 
De lichte subdorsaal- en epistigmaallijnen daarentegen zijn op de 
borststukringen sterk ontwikkeld; de eerste loopt door tot aan de 
groote oogvlek op den eersten abdominaalring, die, gelijk Weismann’s 
onderzoekingen hebben aangetoond, in den loop der ontwikkeling 
van de rups ontstaat door differentieering van het voorste stuk der 
subdorsaallijn op dit segment, onder gelijktijd igen achteruitgang van 
het achterste stuk. 0|) dezelfde wijze ontstaat ook de tweede oog- 
vlek, die aan het mij ten dienste staande exemplaar links veel 
grooter en zuiverder roud is dan rechts, waar zij uit twee, achter 
elkaar gelegen deelen bestaat, en dus haar ontstaan idt een deel 
der subdorsaallijn nog duidelijker \erraadt. 
Op de volgende abdominaalsegmenten zijn nog sporen van de 
lichte subdorsaallijn te ontwaren, en eveneens van donkere vlekken 
daar vlak boven ter hoogte van den eersten annnlus. 
Hoven de stigmata der abdominaalsegmenten verloonen zich don- 
