789 
kere diagonaal vegen, aan de venti’ale zijde begrensd door lichte 
strepen: het gewone teekeningsmotiet' der S[)hingidenrnpsen is dus 
duidelijk aanwezig. 
Deze vegen en strepen, die de segmenten over hun geheele lengte 
beslaan, schijnen echter als ’t ware geschilderd op een grond van 
lichte vlekjes en donkere streepjes, die zich streng aan de annuli 
houden. Daarbij l)estaat een tegenstellijig tnsschen rug- en buikzij. 
Op eerstgenoemde treft men o[) iederen annulus een rij zwarte 
streepjes, waartusschen de grondkleur lichter is en zoodoende den 
iiidruk van heldere vlekjes teweegbrengt. Dit deel der teekening 
vertoont groote overeenkomst met de annnli-teekening der volwassen 
convolvuli-Yw\)^. Aan de buikzij daarentegen staat op eiken annulus 
een rij witte lensvormige knobbeltjes, die de voetkussentjes van 
korte setae vormen. De overgang der knobbeltjes in de lichte vlekjes 
geschiedt ter hoogte van de e[)istigmaalstreek, blijkbaar nemen de 
laatstgenoemde de plaats der eerste in, men ziet tenminste de knob- 
beltjes in rugwaartsche richting kleiner en minder in ’t oogvallend 
worden. Deze waarneming bevestigt dus de opvatting, dat het kleuren- 
patroon der volwassen rups van convolvn/i uit den toestand vóór 
de laatste vervelling mag afgeleid worden, door aan te nemen dat 
de knobbeltjes wegvallen om plaats te maken voor de lichte vlekjes. 
Opmerkelijk is ook, dat bij celerio de knobbeltjes zich aan de 
buikzij der rups gehandhaafd hebben, bij atropos daarentegen aan 
de rugzij, terwijl zij bij Ugustri geheel ontbreken, waarschijnlijk 
tengevolge van obliteratie. 
Deze rijen van knobbeltjes, die regelmatig op de annuli gerang- 
schikt staan, beantwoorden waarschijnlijk aan de z.g. chagrineering 
der rupsenhuid, die door Weismann en V^oss voor verscheidene 
Sphingidenrupsen wordt vermeld, zonder dat deze onderzoekers aan 
dat verschijnsel verdere aandacht schonken. Beziet men de afbeel- 
dingen, die laatstgenoemde geeft van jongere instars van Smerinthus- 
rupsen, b.v. van de geelgroene vai'ieteit van Sm. ocellntus Fig. 22 
(Ill-stadium) en Fig. 23 (IV-stadiurn) dan vindt men de lichte vlekjes 
op de dorsoventrale annuli duidelijk aangegeven. Te oordeelen naar 
oude afbeeldingen van Ceraioma amijntor en Pogocohm nessu.'i, 
loopen hier de rijen van setaedragende tuberkeltjes regelmatig van 
rug naar buik op alle segmenten, ook die van den thorax. 
Vergelijkt men nu de rups van Celerio met het lichaam van den 
vlinder, dan is de overeenkomst der teekening in vele opzichten nog 
treffender dan bij de eerstbehandelde Sphingidensoorten. Op de rugzij 
van het achterlijf toch bestaat die teekening uit afwisselend lichtere 
en donkere overlangsche lijnen, en blijken deze lijnen samengesteld 
