850 
Ter vergelijking van den vleesclibonillon- met den thiosnlfaatbodem, 
heb ik de volgende proef gedaan. 
Een })latinadraad werd zoodanig gebogen dat aan het eene uit- 
einde oen oogje voorkwam, waarin gemakkelijk vloeistofdroppels 
konden opgenomen worden telkens van gelijke grootte, terwijl het 
andere einde tot een eirkelvormigen voet was gekromd, die plaatsing 
op de weegschaal en de gewichtsbepaling van het opgenomen 
vloeistofdroppeltje mogelijk maakte. Nu werden met hel oogje ge- 
lijke droppels der anorganische denitrilicaties genomen en ter ver- 
gelijking gelijkmatig afgestreken op een thiosulfaatplaat en een 
vleeschbouillonplaal. Hierbij bleek dat het aantal, evenals de soorten 
van de tot ontwikkeling komende koloniën, ongeveer hetzelfde was. 
Dat hierbij geen vergissing begaan werd ten aanzien der soortbe- 
paling was af te leiden uit het feit, dat alle op de thiosulfaatplaat 
ontwikkelde koloniën bij afstrijking op de vleeschbonillonplaten zicli 
ook flink ontwikkelden, op overeenkomstige Avijze als dit vroeger 
ook reeds werd aangegeven voor de op de zwavelkrijlplaten gegroeide 
koloniën. 
Uit het voorgaande volgt derhalve met zekerheid, dat de mikroben, 
die de anorganische denitrificatie veroorzaken, op de genoemde 
kultiiurplaten lot koloniën uitgroeien. 
Deze vaststelling is daarom van bijzonder belang omdat de koloniën, 
wanneer zij in het anorganische zwavel-krijtmengsel teruggebracht 
worden, in het geheel niet of slechts uiterst zwak denitrificeeren, 
dat is dat zij hun vermogen tot chemosjnthese geheel of bijna geheel 
verloren hebben. ') 
Dit geldt niet alleen van de reine koloniën afzonderlijk, maar 
ook van de combinaties die er van gemaakt kunnen worden. Zelfs 
wanneer het geheele bakteriënmengsel, dat op de kultiiurplaten tot i 
koloniën is uitgegroeid in het anorganische medium wordt terug- j 
gebracht, heeft er slechts een zwakke of in het geheel geen chemo- | 
synthese of. denitrificatie plaats. Op de thiosnlfaafplaten behouden 
de kiemen hun antotrophie langer dan op de bouillonplaten maar 
ook daarop gaat dat vermogen tenslotte verloren. Deze omstandigheid 
was de oorzaak van den schijn van het bestaan van een specifiek 
anaëroben bewerker. Welke de aaideiding is van het verlies der 
antotrophie, is nog niet geheel duidelijk. Met zekerheid kan alleen 
gezegd worden, dat dit verlies tot stand komt, wanneer de betrokken 
’) In ,,Unlersuchungen über die Physiologie denitrifizirender Schwefelbaktei’iën, 
Sitzungsberichte Heidelberger Akademie. Biol. Abt. 1912” is R. Lieske tot een 
ander resultaat gekomen. 
