866 
We zien dns, dat de poljnucleaire cellen snel afnemen. De 
lymplioejten nemen meer geleidelijk af. Na 3 — 5 nnr houdt deze 
afname voor beide soorten cellen echter op en maakt weer plaats 
voor een langzame geregelde toename. Onderzoekt men den vol- 
genden dag opnieuw, dan vindt men meestal een geringe, soms een 
aanmerkelijke lencocjdose, met misschien gemiddeld een relatieve 
toename van de hoeveelheid |)olynucleaire leucocyten (bijv. bij 
konijn II), maar toch nog meestal een overgroote meerderheid 
lymphocyten. Een nu herhaalde inspuiting geeft telkens weer 
hetzelfde verschijnsel : dus de evenwichtsstoornis geeft in het bloed 
een kortdurende reactie, die zich echter S|)oedig weer eqnilibreert. 
Ook bij een latere injectie vertoont het bloedbeeld dezelfde curve. 
Reeds bij het beschouwen van deze reactie van het beeld der 
witte bloedlichaampjes in het stroomende bloed stuitteïi we dus op 
moeilijkheden, als we vasthielden aan een princi|)ieel verschil tusschen 
lymphocjten en leucocyten. Het bloed immers bestaat voor de over- 
groote ineei'derheid uit lyin|)hocy ten ; na eeii injectie zien we alle 
elementen gelijkelijk uit het l>loed verdwijnen, en toch is het resultaat 
een exsndaat, dat bijna uitsluitend uit |)olynncleaire cellen bestaat. 
Om dit te verklaren, waren verschillende onderstellingen mogelijk : 
1°. De mogelijkheid bestaat, dat de lymphocy ten, niet, als de 
polymicleairen, uit de vaten treden, maar alleen capillair vast- 
gehondeji worden om later weer in het stroomende bloed terug te 
keeren. Dat dit zonder meer het ge\ al zou zijn, is niet waarschijidijk, 
daar verschillende onderzoekers, die de exsudaatvorming hebben 
bestudeeid, naast de polynucleaire cellen ook lymphocyten zagen 
emigreeren (Schvvauz'), Maximow e. a.). 
2“. Het is mogelijk, dat de lutgetreden lymphocyten ergens na 
hel uittreden in het weefsel l)lijven hangen. Zulks is in overeen- 
stemming met de organisatorische neigingen van het lymphocy taire 
celtype. 
3“. De mogelijkheid bestaat, dal alle bloedcellen emigreeren, maar 
dat gedurende dat [)roces de lymphocyten ten minste gedeeltelijk in 
polynucleaire cellen veranderen. De laatste verklaring beteekent dus 
meteen het aanvaarden van het nnitarische standpunt. Door deze 
overgangsmogelijkheid aan te nemen, zou het begrijpelijker worden, 
dal in het verloop van het leven het aantal lymphocyten in het 
bloed, ondanks den voorldiirenden toevloed, procentsgewijze steeds 
meer afneemr, in plaats van steeds grooter te worden, zooals men 
') VVieii. Klin. Wochenschr., 1904, p. 1173. 
*) Zieoler's Beitrage, 38, p. 301, 1905. 
