869 
Hieruit blijkt nog' weer eens een keer, da( de in liel strooniende 
bloed geconstateerde verhouding der witte bloedcellen sleclits een 
zeer onnauwkeurig beeld geeft van de vei'liouding waai'in ze kunnen 
voorkomen in het geheele bloedvatensjsteem. Uit een vinger, uit de 
oorvenen komen slechts die witte bloedlichaampjes, die in den stroom 
worden meegesleept. Verreweg het grootste gedeelte zal echter in het 
capillaii'gebied, waar de oppervlaktewerking zoo ontzettend groot is, 
meer of minder worden vastgehouden. Een geringe pi'ikkel als een 
inspuiting van een vrijwel onschadelijke vloeistof in de buikholte 
kan die adhaesie locaal sterk doeri toenemen en na enkele herha- 
lingen zoo het bloedvatenstelsel langs de buikcapillairen schoon zeven 
van witte bloedlichaampjes. In geringe mate zal dit ongetwijfeld 
voortdurend normaal plaats hebben. In deze locale ophooping komt 
het nu door deeling tot celvermeerdering en tevens celdifferejitieering, 
dus tot een tijdelijk en verplaatsbaar vormingsorgaan van witte bloed- 
lichaampjes. Dit orgaan is dan zoowel uit het bloed als uit bindweefsel- 
elementeu afkomstig. Van dit standpunt bezien zouden we het beenmerg 
kunnen beschouwen niet alleen als de plaats, die bloedelementen 
aan het bloed levert; we zouden met evenveel recht kunnen zeggen, 
dat omgekeerd in het beenmerg de elementen van het bloed voort- 
durend capillair geattraheerd worden, als voortzetting van hetgeen 
embi'yonaal geschiedt bij de beenvorming. Oj) die wijze zal een 
weefsel ontslaan, dat op zijn beurt het bloed weer verjongt, en we 
hebben dus te doen met het eeuwige proces van omkeering en 
evenwicht, dat we bij alle functies der levende cel terug vinden. 
We kunnen de kwestie nog verder uitspinnen ; vanaf het oogeidjiik, 
dat zich embryonaal het bloed vormt, komt er een onmiskenbare 
scheiding tusschen het weefsel en het bloed, zich o.a. uitend in het 
verschillende eiwitgehalte en het verschillende celkarakter. Als een 
uiting van dit verschil zijn bijv. in het weefselvocht niet meer be- 
staanbaar de polynucleaire cellen, die in het bloed thuis hooren. 
Maar aan den anderen kant bestaat er ontwijfelbaar een attractie 
tusschen de twee elementen, die vooral tot uiting komt in de ca[)il- 
laire gebieden; daar is de scheiding minder uitgesproken, daar heeft 
uitwisseling plaats van cellige en opgeloste bestanddeelen. We zouden 
nu kunnen zeggen, dat bloed en weefsel een tegengesteld bestaan 
hebben, een tegengestelde lading tot op zekere hoogte. Dientengevolge 
hebben de in het bloed zwervende cellen altijd een affiniteit tot de 
weefsels (capillairattractie'), de weefselelementen tot het bloed. We 
kunnen nu verder wel met zekerheid aannemen, dat de weefsel- 
cellen, de lymphocyten, in het bloed gekomen, hunne in het weefsel 
voorhanden eigenschappen niet onveranderd zullen bewaren ; als 
56 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVIII. A". 1919/20. 
