874 
Voegt men 0,02 cc. bloed bij 2 cc. van een NaCl-oplossing van 
0,9 7o> die met een weinig NaHCO., is neutraal gemaakt, en brengt 
men een weinig van deze suspensie in de zorgvuldig schoon en 
droog gemaakte telkamer van een Tlioma-Zeiss-apparaatje, sluit er 
een gewoon dun dekglaasje op en bekijkt direct, dan ziet men het 
volgende. De eerst biconcave bldl. nemen bijna onmiddellijk een 
onregelmatige rozet- of stervorm aan en worden kleiner. Wacht 
men even, totdat de bldl. bezonken zijn, dan blijkt dat zij nog iets 
meer bolvormig zijn geworden, met tallooze kleine uitsteeksels. 
Verdei'e vormverandering ondergaan zij meestal in deze oplossing 
niet, het eindstadium is dus de zoogenaamde ,,Stechapfelform”. 
Een zuiveren bolvorm ziet men uit dezen Stechapfelform ontstaan, 
wanneer men de bldl. in een meer physiologische zoutoplossing 
suspendeert. Als zoodanig gebruiken wij de reeds vroeger door ons i 
beschreven phjsiologisch geequilibreerde zoutoplossing; NaCl 0,7 7o) ’ 
NaHCO, 0,187„, KOI 0,027„, CaCI, . 6 aq. 0,027„ [H]’ = 0,45 X 'JO-^ ! 
en [Ca"] = ongeveer 30 mgr. per L. In deze sus[)en8ievloei8tof : 
vertoonen de bldl. in de schoon gewreven telkamer de volgende ! 
veranderingen : op het oogenblik dat ze in de telkamer worden [ 
gebracht, zijn ze nog biconcaaf; diiect worden ze dan onregelmatig, | 
rozetvormig; dan krijgen ze Stechapfelform, daarna zijn ze bolvorraig j 
met zeei- fijne puntjes en ten slotte zuiver bolvormig. De geheele | 
vormverandering duurt slechts 1 a 2 minuten, alleen het verdwijnen | 
van de laatste puntjes op de bollen duurt wat langer. i 
i 
2. De oorzaak van de bolvorndng | 
Het was ons dus gebleken, dat de bolvorm niet in de zoutoplossing j 
zelf ontstond, maar pas, wanneer de suspensie in de telkamer werd j 
gebracht. De vormverandering moet dus eerst hier haar oorzaak 1 
vinden. Verder zagen we, dat de bolvoi'in niet onmiddellijk uit den ! 
biconcaven vorm ontstond, maar dat ei- tusschen-stadia zijn, nl. eerst j 
rozet-vorm en dan de zg. Stechapfelform of doornappelvorm. Het j 
geheele verloop herinnert direct aan de vormverandering, die RoLiiETT’) | 
beschreven heeft, wanneer het bloed door vonken uit een Leidsclie ‘ 
flesch wordt getroffen; hier ontstonden vóór de finale haomoljse i 
precies dezelfde vormen. ' 
De proeven van Rollktt leidden tot de veronderstelling, of ook [ 
niet in ons geval de bolvorming van een eleclrische lading der bldl. | 
') Brinkman : Einige Bemerkungen über die Bedeutung des Blutkalks, Biochemisclie 
Zeilschrift, 95, 101, (1919). ! 
2) Rollett: Sitzungsber. der Kais. Akad. der Wiss., 46, (1862). 
