875 
afhankelijk zou zijn. Wij wisten reeds, dat de l)oIvorin pas op liet 
objeetglas ontstond, en het was best inogelijk, dat dit glas geladen 
was, daar het altijd niet een linnen lapje zorgvuldig Averd droog- 
ge wreven. 
Ons vermoeden bleek juist te zijn. Wanneer object- en dekglas 
zorgvuldig door tlambeeren onthulen werden, zagen wij zoowel in 
NaCl-oplossing als in physiologiscdie zoutO[)iossing alleen den normalen 
biconcaven vorm. De oorzaak van den bolvoian is diis te zoeken in 
den invoed van een eleetriscdie lading op de bldl. 
In serum echter behouden de bldl. hun normalen vorm, ook 
wanneer het objeetglas geladen is. Hier is een zeer sterke lading, 
van een Leidsche tlesch, noodig, om de bldl. bolvoi'inig te doen 
worden; van de geringe lading van een objeetglas bespeurden wij 
niet de minste werking. 
3. Nadere analyse van den invloed van een geringe electrische 
lading op roode bldl. in serum en in zoutoplossingen. 
Wanneer men in het glaskamertje van oen gewreven Thoma- 
Zeiss-apparaatje een zoutoplossing brengt, zal deze geladen worden; 
zweven er dan bldl. in deze zoutoplossing, dan hebben wij het geval, 
dat zich kleine lichaampjes binnen een geladen geleider l»evinden. 
Binnen het oppervlak van dezen geleider kan geen eleetriseh kracht- 
veld bestaan; zoolang de bldl. dus niet met het 0 [)pervlak van de 
oplossing in aanraking komen, zullen zij niet geladen kunnen worden. 
Eerst als zij op den bodem van het glaskamertje bezonken zijn, 
kan de lading op het bldl. overgaan. 
Denkt men zich nu het bloedlichaampje als een kleinen biconcaven 
geleider, dan is het o. i. wel begrijpelijk, dat een electrostatische 
lading van dit elastische lichaampje tot den bolvorm zal voeren. 
Aan de sterk gebogen r'anden van het bloedlicliaampje toch zal de 
ladingsdichtheid veel grooter zijn dan in het midden van het schijfje ; 
aan de randen zullen tbis veel sterkere electrische krachten heerschen, 
die door hun ongetwijfeld bestaande aantrekkende werking op de 
moleculen der stof het elastische bloedlichaampje zullen vervormen, 
totdat de kromming overal even groot is geworden, d. w. z. tot de 
bolvorm bereikt is. 
Deze redeneering veronderstelt echter, dat de geleidende bloed- 
lichaampjesinhoud in een geleidend verband met de vloeistof-opper- 
vlakte staat, en dit is in plasma (serum) niet het geval. Wij weten 
toch, dat bldl. in serum den stroom zoo goed als niet geleiden, 
doordat normaal in de celmembraan bijna geen iotienbeweging 
