893 
met de konceiitratie der oplossing verbindt (zie blz. 894), vindt men 
voor de koncentratie 43.56\ Berekenen wij met behnlp der door von 
Steinwehr') afgeleide vergelijking, die de O|)losbaarheid van kadmintji- 
sulfaat als fnnktie van de temperainnr in bet interval 0° — 25° voor- 
stelt, de waarde voor 30°. 00 C., dan vindt men 43.57®. 
De oplossingen van KCl werden door inweging bereid. Daar wij 
onze metingen over de spec. warmte daarvan met die van W. R. 
en C. E. Boüsfield’) wilden vergelijken, hebben wij als konceniraties 
7.150 en 20.188 gew. proc. (gr. KCl per 100 gr. 0 |)lossing) gekozen. 
De gebruikte balans (Becker’s Soris, Rotterdam) bad eene gevoelig- 
heid van 0.01 gr. bij de hier voorkomende belastingeji. Degewieliten 
waren gedeeltelijk vergeleken met die, welke bij de wegingen op 
de balans van Bunge') werden gebruikt. Zij waren verder onderlij)g 
gejusteerd. Alle wegingen werden op het luchtledig herleid. 
Bij de bereiding der oplossingen van kadnuumsulfaat hebben wij 
als punt van nitgajig een sterk oververzadigde oplossing van dit 
zout gekozen, die was bereid dooi' indampen in vakuo bij kamer- 
temperatuur. Zij werd telkens met berekende hoeveelheden water 
verdund, terwijl daarop de nauwkeurige koncentratiebepaling volgde 
door vaststelling van het spec. volume der ontstane 0 |)lossing. De 
bepaling werd onmtddellijk na elke kalorische proef uitgevoerd. De 
spec. volumina hebben wij bij 30°. 00 C. bepaald met behul|) van 
den pyknouieter, vroeger beschreven ’). Ter vaststelling van de kon- 
centratie dier oplossingen hebben wij ten grondslag gekozen eene 
vergelijking, die het verband tusschen het S[»ec. volume en de kon- 
centratie van CdSO^-oplossingen bij 30°. 00 C. weergeeft en welke 
wij door voorafgaande bepalingen van het spec. vol. van oplossingen 
van bekende koncentratie bij die temperatuur hadden x-astgelegd. 
Hierbij werden bekende hoeveelheden vooraf ontwaterd kadniium- 
sulfaat, die op een ringbrander volgens EulerC tot konstant gewicht 
werden verhit, terwijl een stroom droog SO 3 werd overgeleid®), in 
een dilatometer in water opgelost, terwijl daarna volgens de wijze 
vroeger door ons beschreven®), het spec. vol. der ontstane oplossing 
werd gemeten. 
1) Zeitschr. f. physik. Chemie 88, 229 (1914), speciaal pag. 247. 
2) Phil. Trans. Roy. Soc. London (A) 218, 119 (1919). 
*) Zeitschr. f. physik. Chemie 93, 385 (1919) ; zie aldaar § 69. Alle fijnere wegingen 
(op ^ mgr ) op het ledig herleid, hebben wij uitgevoerd op een balans van 
Bunge (Hamburg) met spiegelaflezing. De gewichten waren gekontroleerd volgens 
de bekende methode van F. Kohleausch. 
9 Zeitschr. f. anorg. Chemie 25, 146 (1900). 
Perdüe en Hulett, Journ. phys. Chem. 15, 155 (1911). 
®) Zeitschr. f. physik Chemie 93, 385 (1919). Speciaal § 71. 
