907 
dynamische waarschijnlijkheid W” en men beweert dan door ver- 
gelijking van r log W met de thermodynamische enti-opie van het 
gas de constante, die in de uitdrukking voor de entropie onl)e|)aald 
blijft, éénduidig te kunnen bepalen. 
Het is niet aan het toeval te wijten, dat daarbij steeds weer 
hetzelfde punt onopgehelderd blijft’): Namelijk, hoe het mogelijk is, 
om in de ,,thermodyjiamische waarschijnlijkheid iV” een factor 
1 
(Sackur) of ^ (Tetkode, I) te dringen om aan een bruikbare 
JS ! 
waai’de voor de entropie te komen. 
Een loerkelijk duidelijke bepaling van de afhankelijkheid van N 
is juist slechts daardoor te verkrijgen, dat men JSk door een omkeer- 
baar proces verandert, en dan het loaarschijnlijkheidseiuotient met het 
overeenkomstige entropieverschil vergelijkt. 
Wil men geen gebruik maken van condensatie en verdamping 
(Stern en Tetrode II), maar alleen met gassen werken, dan zal men 
dus een gasmengsel moeteri beschouwen en de aantallen moleciden 
N^, N^, . . . , dSfj van de verschillende gas.se)i door dissociatie laten 
veranderen. 
Herinnert men zich het eigenlijke doel, dat men bij de bereke- 
ning van de chemische constanten nastreeft: de berekening van het 
dissociatie-even wicht ; dan komt men ten slotte tot de volgende for- 
muleering van het probleem : Beschouw X, Y, Z atomen van ver- 
schillende elementen, besloten in een volume V en voorzien van de 
energie E. Zij kunnen zich nog op zeer veel verschillende manieren 
tot moleculen van verschillende soorten associeeren. 
Bepaal met behulp van de theorie der quamta onniiddellijk, welke 
van de verschillende dissociatie- toestanden relatief de grootste ivaar- 
schijnlijkheid bezit. 
Wij zullen dit probleem oplossen met hulpmiddelen oidleend aan 
de statistische mechanica en de theorie der quanta, die wij in 2, 4 
zullen behandelen. Vergelijkt men de op die manier verkregen disso- 
ciatie-vergelijkingen met de overeenkomstige uit de thermodynamica, 
dan vindt men de waarden van de daarin optredende verbindingen 
der chemische constanten (§ 6). 
Onze behandeling zal, naar wij hopen, alle nog overgebleven ondui- 
delijkheden met betrekking tot het optreden van Nj NJ . . . , uit 
den weg ruimen. Het scheen ons slechts mogelijk, dit resultaat 
daardoor te bereiken, dat men bij de combinatorische rekeningen 
zich niet beperkt tot de aantallen der moleculen, doch teruggaat tot 
’) Vergel. § 9. 
