9U9 
wanneer men tenminste wil bereiken, een kinetische interprelatie 
van de cliemische constanten te geven. 
Wij zullen in onze rekeningen gebruik maken van de volgende 
veronderstellingen : 
I. De translatorisclie bewegingen van de moleculen en ook hare 
rotatorische bewegingen (uitgezonderd de onder ID opgenoemde 
gevallen) zullen in de rekening zoo worden behandeld, alsof zij aan 
geenerlei quanta-voorwaarden onderworpen zijn (,, volledig werkzame 
vrijheidsgraden”). 
II. Voor de berekeningen zullen daarentegen als afwezig worden 
aangezien ’). 
a. De rotatie van twee-atomige moleculen om hare sjmmetrie-as 
en iedere rotatie van eenatomige moleculen. 
b. De inwendige bewegingen van de atomen in het molecuuD) 
(, .onwerkzame vrijheidsgraden”). 
Opmerking. In overeenstemming met de ,, eerste” theorie der 
quanta van Planck hebben wij hier voorloopig als laagste quanta- 
trap steeds die van nul quanta aangenomen. De onderzoekingen van 
N. Boer (On the Quantum Theorj of line-spectra (Part II), D. Kgl. 
Danske Vidensk. Selsk. Skrifter, Naturvidensk. og mathem. Afd., 8. 
1) Wij sluiten dus voor het speciale doel van ons onderzoek die gevallen uit, 
vraarbij een rotatorische beweging zich juist in het tusschengelegen gebied van 
,,halfwerkzaain zijn” bevindt. Door het beschouwen van deze gevallen zou een 
veranderlijke soortelijke warmte in de berekening worden ingevoerd (Ver gel. 
Nebnst. Theor. u. exp. Grondlagen d. neuen Warmesatzes, p. 136 onderaan, 
p. 137 bovenaan). 
2) D. w. z. wij benaderen voor deze vrijheidsgraden alle sommen over de 
opeenvolgende quanta-trappen door de overeenkomstige 
dq dp ; 
zie 
,, aan vul- 
lende noot I”. 
D. w. z. voor deze vrijheid beperken wij ons bij de berekening van de som 
tot de laagste quanta-trap. 
q Deze veronderstelling ligt ten grondslag aan alle afleidingen, die tot nu toe 
zijn gegeven, van de chemische constanten voor twee- of meeratomige moleculen, 
want steeds beperkte men zich daarbij tot „harde” moleculen. Daar wij hier 
direct de dissociatie van de moleculen beschouwen, valt deze veronderstelling 
sterker in het oog : Het inwendige verband van de moleculen moet toch eerst 
langzamerhand losser worden, voordat zij kunnen dissocieeren. Nu rekenen wij 
inderdaad zoo, alsof wij de volgende extreme veronderstelling hadden gemaakt: 
een van beiden, èf iedere inwendige vrijheidsgraad van het molecuul bevindt zich 
op zijn laagsten quanta-trap, èf het molecuul is reeds gedissocieerd.. 
Maar dit is slechts bedoeld als een benadering ter vereenvoudiging van de 
rekening, volkomen analoog met het in de thermodynamische afleidingen verwaar- 
loozen van de veranderlijke bijdrage, die zulk een ,, losmaken” van de moleculen 
aan de soortelijke warmte zou leveren. 
