Zoölogie. — De Heei' C. Ph. Si.uiteh biedt eene mededeeling aan 
over: ,yRhi/thmische huidgroei en liuidteeJcening hij Am ghibieën 
en Reptielen.” 
In een paar zeer belangwekkende bijdragen en later in een meer 
samenhangende uiteenzetting heeft Valentin Haecker ') in de laatste 
iaren getracht een tot nog toe weinig of niet gewaardeerden facdor bij de 
verklaring van het onstaan der huidteekening meer tot zijn recht 
te doen komen. De vroegere onderzoekers, onder wie ik slechts 
herinner aan Harrison, Allen, Tornier, Grosser, Zenneck en vooral 
aan v. Rijnberk, trachtten hoofdzakelijk een verband te vinden 
tusschen de d warsgestreepte teekening der werveldieren en de overige 
metameer gerangschikte organen van het lichaam, zoodat onder 
anderen Zenneck verband vond tusschen het optreden van pigment 
in de huid en de ligging der bloedvaten bij embryonen van Ti-opi- 
donotus natrix. Vooral evenwel zijn het de bekende onderzoekingen 
van V. Rijnberk, gedeeltelijk gemeenschappelijk met Winkler ver- 
richt en waaraan zich in sommige opzichten het werk van anderen 
(Sherrington, Boi-k, Langelaan enz.) aansluit, die in de wijze van 
innervatie van de huid, den belangrijksten factor voor het ontstaan 
der huidteekening meenden te vinden. 
Zoo heeft zich de naar mijne overtuiging ongelukkige term 
„dermatomie” overal ingeburgerd, waardoor onwillekeui'ig de indruk 
gewekt wordt, alsof ook de huid metameer zou gebouwd zijn, waartoe 
uitdrukkingen als ,,het overgrijpen van dermatomen”, ,,summatieen 
interferentiezonen der Dermatomen” alle aanleiding geven. 
Al hebben nu ook eenige der genoemde onderzoekers het jilausibel 
weten te maken, dat in een aantal gevallen de huidinnervatie en 
de teekening der huid van elkander afhankelijk zijn, zoo vermag 
men toch een algemeen leidend beginsel ter verklaring der huid- 
teekening er niet in te zien en ik meen, dat wij in Haecker’s 
principe een luimere basis vinden, waarop met voordeel verder te 
bouwen is. Dit principe luidt naar Haecker’s eigen omschrijving, 
b V. Haecker. Entwickelungsgeschichtliche Eigenschafts- oder Rassenanalyse 
Z.f. ind. Abstammungs- und Vererburgslehre. Bd. 14, p. 260, 1915. 
Idem. Zur Eigenschaftsanalyse der Wirbeltierzeichnung. Biolog. Gentralblatt. 
Bd. 36, p. 448, 1916. 
Idem. Entwickelungsgeschichtliche Eigenschaftsanalyse. Jena 1918. 
