962 
dat de linidteekeiiiiig der gewervelde dieren (en ik zon hier bij 
willen voegen : ook der ongewervelde dieren) afhankelijk is van den 
nitgesproken rhythrnischen groei en de rhjthmische dilferentieering 
der huid, die soms in korrelatie staan kan met de metaraerie van 
het lichaam, maar meestal daarvan onafhankelijk en in hooge mate 
autonoom is. 
Het ligt voor de hand, dat men bij jonge diei'en en wel in het 
bijzondei’ bij snel groeiende larven of embryonen, het gemakkelijkst 
de vei-schijnselen van dezen rhylhmischen groei zal kunnen nagaan 
en zoo was het dan ook dat Hakcker bij de larven van Axolotl 
dezen het eerst bevestigd vond, terwijl hier de grootte der cellen, 
waaruit de opperhuid is opgebouwd en het feit, dat deze slechts uit 
twee lagen van cellen bestaat het onderzoek zeer ten goede kwamen. 
Het rijke materiaal, dat het Zoologisch Laboratorium te Amsterdam 
aan embryonen en larven van leptielen en amphibien bezit, bracht 
mij er toe de huid dezer jonge dieren op het voorkomen van den 
rhythrnischen groei te onderzoeken en te trachten verdere bevestiging j 
te vinden van Haecker’s voorstelling, dat deze rhythmische groei | 
te\ ens de naaste oorzaak zou zijn voor het optreden der huidteekening. 
Wat nu ten eerste de larven van Amphibien betreft, zoo onder- 
zocht ik de huid der larven v Siw Megalobatmchus maximus, 
van het beroemde broedsel uit het Aquarium van het Genootschap j 
,,Natura Artis Magislia”. Deze larven vertoonen wel reeds vroeg 1 
een pigmenteering van de huid, maar nooit vond ik een metameroide 
teekening, zooals die onafhankelijk van de segmenteering van het 1 
lichaam door Haecker bij Axolotl dikwijls werd aangetrotfen. De ' 
])igmenteering dei' Megalobatrachus-larven is veeleer diffnns te noemen, | 
maar toch niet geheel, daar het bij nauwkeui-ig toezien blijkt, dat I 
het pigment meei’ of min regelmatig in kleine groepjes gerangschikt j 
is, wat vooral aan de buikzijde duidelijk zichtbaar is. , 
Al dadelijk rees toen de gedachte bij mij op, of wij hier niet ; 
misschien te doen hadden met een groeitype der huid, dat door I 
Haecker, — evenwel nog slechts als theoretisch mogelijk, maar nog i 
niet waargenomen — als het ,,schaakbordtype” werd aangeduid en ! 
door hem als het waarschijrdijk oorspronkelijke groeitype van den 
huidgioei der werveldieren werd aangenomen. 
Bij het microscopisch onderzoek riu der huid van de larven van 
den reuzensalamander, maar vooral bij een jonger stadium van 30 
m.m. lengte, waar de pigmentvorming nog pas in haar allereerste 
begin was, vond ik, dat de opperhnidcellen werkelijk zeer regel- 
matig in vierhoekige velden waren ingedeeld, waarbij blijkbaar de 
groei van hel midden uit naar den omirek der vierhoekige velden . 
