965 
Megalobatraclins geen sprake, wat misschien wel daarmee samen- 
hangt, dat deze laterale zintnigorganen opvallend onregelmatig over 
de huid verdeeld zijn. Terwijl bij jongere larven nog door de cel- 
stroomen veroorzaakte nuanceeringen in de pigmenteering der huid 
te onderscheiden zijn, maken deze bij oudere larven plaats voor 
een zeer gelijkmatig verdeelde doidierder huidkleur. 
Toen ik eenmaal bij Megalobatraclins gevonden had, dat ook daar 
de huidgroei en in verband daarmee het eerste optreden van het 
autochtone pigment niet slechts op gelijksoortige wijze geschiedt, als 
Haeckeh het bij Axolotllarven vond, maar op een bepaald jong 
ontwikkelingsstadium ook duidelijk het ,,schaakbordtype” te vinden 
was, dat door Haecker vermoed, maar niet gezien was, heb ik 
getracht mijn onderzoek uit te breiden op den huidgroei bij de 
embrjonen van verschillende reptielen. Hierbij is evenwel het cyto- 
logisch onderzoek buitengemeen veel moeilijker, daar ten eerste de 
huid der reptielen-embryonen niet meer uit slechts twee lagen van 
epitheelcellen bestaat, maar vooral omdat de epitheelcellen zeer veel 
kleiner zijn, waardoor de richtingen van de rangschikking der cellen 
en de deelingsstadien veel minder duidelijk zichtbaar zijn dan bij de 
grootcellige salamanderhuid. Toch gelukte het ook hier ten slotte 
om bij jonge embryonen grootere brokstukken van de huid los te 
prepareeren en in hun geheel te onderzoeken. Hoewel mijn onder- 
zoek hierover nog pas in zijn begin is, kon ik toch reeds vaststellen, 
dat ook in de rejitielenhuid bij de embryonen gelijksoortige groei- 
rhy tinnen optreden, die met de pigmenteering samengaan. Nu is 
evenwel do ontwikkeling van den lichaamsvorm en daarmee de 
groei van de overdekkende Innd veel ingewikkelder, dan bij de 
meestal eenvoudig cylindrische of tonvorrnige larven der amphibien, 
maar stelt daardoor ook vele merkwaaidige en belangrijke problemen. 
Het ligt dan ook voor de hand, dat bij voorkeur die embryonen 
onderzocht werden, die bijzonderheden in hun teekening vertoonen. 
Zoo onderzocht ik in de eerste plaats de embryonen van Draco 
volans, waarvan een groot aantal van zeer verschillenden ouderdom 
door Dr. L. de Bussy, te Medan verzameld eri aan het Zoologisch 
Museum te Amsterdam geschonken werden. Deze embryonen ver- 
toonen een zeer duidelijke eu charakteristieke teekeinng, waacvan 
bij de volwassen dieren slechts een zeer onduidelijk beeld meer over- 
blijft. Vooropgesteld zij hier, dat de bedoelde teekening gelteel oji- 
afhankelijk van den metameeren bouw van het overige lichaam is. 
Het meest valt dit wel op bij de teekening op het valscherm tusschen 
de uitgegroeide 5 of 6 ribben. Bij jonge embryonen zien wij hier 
4 of 5 donkere banden optreden, die dwars over die ribben loopen 
