966 
en daarmee dus ook de bloedvaten en zenuwen, die langs de ribben 
loopen, kruisen. (Fig. 3). Wij hebben hier blijkbaar te doen met 
een rhy thmischen, golfsgewijzen groei \'an de huid. 
Reeds bij het eerste optreden, vertoonen zich deze 
l)anden als samen hangende pigmentzonen in het 
valscherm; zij zijn de plaatsen, waar een snellere 
groei en daarmee gepaard pigmentvorming, plaats 
heeft. De geheele teekening op dit valscherm schijnt 
mij een tj'pisch voorbeeld ervan, hoe deze teekening 
niets anders is dan een gevolg van den rhythmischen 
hnitigroei. Ook op het overige lichaam der embryonen 
van Draco volans vindt meji bij jonge embryonen 
een duidelijken samen hang van de eerst optredende 
teekening met de plaatsen van krachtigen groei. Zoo 
Fig 3. treden langs de flanken van het lichaam al zeer vroeg 
de groote gekielde schubben op, die ook bij het volwassen dier 
blijven. Deze schubben, wiei' plaats ook weer op geenerlei wijze 
korrespondeert met de metamerie van het overige lichaam, geven 
tevens de plaatsen aan, waar het eerst pigment in de huid optreedt. 
Het ’t vroegst optredende pigment tretfen wij aan in den aanleg van 
de hooge kiel op de schub, die natuurlijk ook de plaats is van den 
krachtigsten groei. Vandaar breidt het [)igment zich uit over het 
overige deel van de schub, om dan van daar langzamerhand over 
te grij|)en op de omgevende schubben. Ook hier kon ik bij veel 
jongere embryonen, waar de groote gekielde schubben pas even te 
onderscheiden waren, celstroomen waarnemen, die van deze plaatsen 
uitstralen. Ook de teekening op de mediaanlijn van den rug staat 
met de overige metamerie van het lichaam in geen verband. Zij 
vormt halvemaanvormige vlekken met de opening naar achteren 
gekeerd, die op meer of minder regelmatige afstanden zich herhalen 
en eveneens op een rhy thmischen huidgroei wijzen, al kon ik tot 
nog toe hier geen celstroomingen aantoonen. 
Ten slotte zij nog gewezen op eenige eigenaardigheden, die zich 
bij de zoo veelvuldig voorkomende d warsstreping bij de embryonen 
van reptielen voordoen. Het is van algemeene bekendheid, dat Eimer 
de teekening met lengtestrepen als den oorspronkelijken toestand aan- 
jiam en niet slechts bij reptielen, maar van dit beginsel een algemeenen 
regel maakte. De al of niet waarschijidijkheid van deze voorstelling 
moge hier buiten beschouwing gelaten worden; maar het is in allen 
gevalle een feit, dat er moeilijk mee te rijmen is, dat bij talrijke 
embryonen van hagedissen, slangen en krokodillen het eerst een 
zeer duidelijke d wai’sbandteekening optreedt, zelfs bij vormen, die 
