967 
als volwassen diecen een (eekening niet lengtestrepen vertoonen. 
Eenige waarnemingen over deze d warsbandteekening van zoovele 
reptielen-enibrjonen mogen hier nader medegedeeld worden. 
Een aantal embryonen van Lygosoina olivaceum, gedeeltelijk door 
Dr. L. DE Bussy, gedeeltelijk door rnijzelve verzameld, stonden mij 
ten dienste. De gelieele i'omp en staart vertoonen scherp begrensde, 
breede, donkere, bijna zwarte banden, die met betrekkelijk smalle, 
witte strooken, zonder pigment in de huid, afwisselen. Ten eerste is 
weer niet het minste verband te ontdekken tnsschen de uitbreiding 
dezer bandteekening en de metamerie van het overige lichaam. 
Linker en rechter kant zijn niet symmetrisch, zoodat dikwijls op de 
middellijn van den rug een donkere band legen een witten stuit 
(Fig. 5). Het is evenwel bekend, dat dit geen argument tegen de 
metamere overeenkomst kan vormen, daar ook de metamere spinale 
zenuwen en de bloedvaten links en rechts niet altijd geheel symme- 
trisch liggen. Maar ook het aantal strepen is ongelijk en juist een 
eigenaardigheid van deze ongelijkheid is van bijzonder belang. 
Zooals bekend genoeg is, liggen de embryonen van alle reptielen 
meer of minder sterk als een spiraal opgerold in het ei en nu vindt 
men geregeld, dat naar de convexe zijde de donkere banden breeder 
worden en dan aan het breedste gedeelte zich ten slotte in tweeën 
splitsen, doordat daarin een verdere korte witte streep optreedt. 
Hierdoor komen aan de convexe zijde van het embryo eenige ban- 
den meer voor, dan aan de concaxe zijde (Fig. 6). 
Fig. 5. 
Fig. 6. 
Hetzelfde verschijnsel zag ik nu telkens optreden, waar de dwars- 
gestreepte deelen van het embryonale lichaam in sterke kromming 
lagen. Zoo bijv. ook weer zeer opvallend aan den staart der embry- 
onen van Gecko verticUlatas, de bekende Tokkè uit onzen Indischen 
