12J0 
de kamer tot woelen kon worden gebracht. Bij 1 ontvangen de 
boezems een indnctieprikkel, waarna een extrasjstole der boezems 
ontstaal. 
Fig. 3. 
Hierna volgt met liet gewone a — v-interval een vervroegde kamer- 
systole. Bij 2 wordt de extraprikkel herhaald direct na de postcorn- 
pensatoire sjstole. Een kleine extrasjstole der boezems volgt hierop. 
Wanneer na daarna de „Erregung” de kamer bereikt nog voor het 
midden der diastole is het refractaire stadium van de kamer juist 
voorbij. De kamer gaat derhalve over tot woelen, terwijl de boezems 
weer in het normale rhjthme doorkloppen. Bij 4 wordt opnieuw 
na een postcompensatoire systole zoo vroeg mogelijk in de prikkelbare 
periode een prikkel aan de boezems toegediend. En weer ontstaat na 
de extrasjstole der boezems een kortdurend woelen van de kamer. 
Uit de hier heschreven experimenten blijkt het voldoende duidelijk, 
dat de kamer tot woelen overgaat, wanneer direct na a.jloop van het 
refractaire stadium een ,,Erregung” deze hartafdeeling bereikt. 
Bereikt daarentegen een „Erregung” de kamer op een later tijdstip 
dan ontstaat een gewone vervroegde systole. 
We kunnen dus bij het kikkerhart experimenteel door een ,, Erre- 
gung” de kamer lot woelen brengen, door de boezems direct na 
afloop van het refractaire stadium te prikkelen met één inductieslag. 
Na de aldus opgewekte extrasjstole der boezems schrijdt de ,, Erre- 
gung” voort naar de kamer en brengt deze tot woelen, wanneer zij 
tenminste de kamer direct na afloo|) van het refractaii’e stadium 
bereikt. Bereikt nu de ,, Erregung” de kamer te vroeg, dus gedu- 
rende het refractaire stadium, dan ontslaat een extrapauze van de 
kamer, omdat de ,, Erregung” dan afstuit op de nog niet prikkelbare 
kamer. Komt daarentegen de ,, Erregung” te laat aan, dan ontstaat 
een vervroegde kamersjstole. Het is duidelijk, dat het gelukken van 
hel experiment afhangt van de volgende 3 factoren : 
