1224 
c. In het algemeen kan men zeggen, dat indien de kop van eenen 
stand in eenen anderen stand gebraclit woi’dt, het oog dusdanige 
bewegingen uitvoert om zijnen nieuwen stand in de orbita te berei- 
ken, dat hei a.h.w. tracht zijn stand in de ruimte te behouden. Dat 
dit niet geheel gelukt blijkt uit de curven van bovengenoemde 
mededeeling. Hierop wordt later nog teruggekomen. 
Uitdrukkelijk moge er nog eens op gewezen worden, dat deze 
tonische reflexen geheel te scheiden zijn van de voorbijgaande 
oogbewegingen, welke gedurende of direct na het bewegen van den 
kop optreden. In de literatuur vindt men nog dikwijls, dat dit verschil 
meer of minder uit het oog wordt verloren. De compensatorische 
oogstanden worden door zuiver tonische reflexen bepaald, en zijn 
alleen afhankelijk van den stand van den ko[) in de ruimte. De 
bepaalde oogstand blijft dan ook zoolang bestaan als deze stand in 
de ruimte niet verandert. 
Bij alle proeven over compensatorische oogstanden dient er tevens 
nauwkeurig op gelet te worden, dat gedurende de proef de stand 
van den kop ten opzichte van den i-omp niet kan veranderen. 
Dat we bij de bovengenoemde onderzoekingen werkelijk met 
labyrinthretlexen te doen hadden, kon gemakkelijk worden aangetoond : 
na dubbelzijdige labj^rinthexstirpatie waren deze geheel verdwenen. 
II. Tonische halsrefiexen op de oogspieren. 
Over tonische halsrefiexen op de oogspieren is in de literatuur 
zeer weinig bekend. Alleen Barany ') heeft in 1907 een onderzoek 
gepubliceerd waarbij het bestaan van dergelijke reflexen aannemelijk 
werd gemaakt. Wanneer bij konijnen de kop gefixeerd en nu de 
romp ten opzichte van den kop om verschillende assen bewogen 
werd, traden er oogbewegingen op. De uitkomsten waren echter 
wisselend en tevens bleken de reflectorische oogbewegingen afhanke- 
lijk te zijn van den stand van den kop in de ruimte. Het vermoeden 
dat hier halsrefiexen in het spel zouden zijn, kon wegens technische 
moeiel ijk heden, niet experimenteel worden aangetoond. 
Nu is het a priori al zeer on waarschijnlijk, dat zuivere halsrefiexen 
principieel wisselend zouden zijn, al naar gelang van den stand van 
den kop in de ruimte. De vraag dringt zich dan ook van zelf op, 
of we bij deze reflexen van Barany niet met eene superpositie van 
hals- en labjrinthretlexen te doen kunnen hebben. De oogbewegingen, 
tengevolge van de zelfde halsrefiexen kunnen zeer goed verschillend 
1) R. BARaNY. Augenbewegungen durcli Thoraxbewegungen ausgelöst. Gentralbl. 
f. Pbysiül. Bd. XX. 
