‘24 
Tal). II en tig. 2 vertoonen duidelijk de toenemende adaptatie 
door het toeneiTien der i’eactie na langer verduistei'ing. Ehg. 2 vertoont 
natuurlijk telkens eerst de donkergroeii-eaetie, die in Tab. II is 
weggelaten. 
Zal door belichting met M .K.S. de reactie reeds vroeger mtrede)i 
dan door 256 iI/./v.<S. .^Dit is niet met zekerheid te zeggen, want aan don- 
ker-geadapteerde oellen reageeren op 256 M.K.S. uiterlijh in groei 
sterker dan op 1400 M.K.S. Bovendien is het de vraag of in de 
periode van de donkergroeireactie een lichtreaetie is op te wekken. 
Proeven In de eei'ste ± 5 min. na het verduisteren heeft 
1400 M.K.S. geen effect [zie curve 1 van fig. 3), zoodat de donker- 
reaetie gewoon verloo|)t. Maar na eiin. toegediend, treedt reeds 
lichtgroeireactie op, die dus in de donkergroeireactie ingrijpt. Zie 
Fig. 3. 
verder fig. 3 en Tab. UI. Daaimit blijkt op dezelfde wijze als bij 
256 M.K.vS. -toediening, dat de reactie sterker wordt naai-mate de cel 
verder geadapteerd is aan donker. Gestippeld is in de fig. 2 en 3 
het verloop van den gi'oei indien de latere lichtprikkel niet was 
toegediend. Opvallend is xooial het plotseling scherp overgaan in 
de lichtgroeireactie fzie 3e en 2e curve). Na 20 min. verduistering 
is de reaciie op 1400 M K S. reeds vei’ genaderd tot de reactie van 
